Uzasadnienie
II SA/Łd 904/11
W dniu 18 sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. Ś. i T. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący wnieśli również o wstrzymanie jej wykonania. Wskazując na zasadność sformułowanego wniosku argumentują, iż wykonanie decyzji spowoduje rażące wkroczenie w uprawnienia właścicielskie zdecydowanej większości współwłaścicieli działki sąsiadującej z działką inwestycyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Istotne jest, iż wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej dotyczy takich aktów, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T.Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156; M.Jaśkowska, M.Masternak, E.Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145; J.Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., sygn.akt IV SAB 59/96, publ. OSP 1998/1/22, s. 48).
Przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, ani też prawa. Co do zasady zaś, przymiot wykonalności mają właśnie decyzje przyznające określone prawa lub obowiązki. Bezprzedmiotowe jest natomiast wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001r., sygn.akt II SA/Gd 2174/01, niepubl., dostępny Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 76097).
Na marginesie godzi się już tylko wyjaśnić, mając na uwadze przedmiot skargi i argumentację rozstrzygniętego wniosku, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wywołuje skutków w postaci ograniczenia, bądź naruszenia prawa własności lub innych praw rzeczowych skarżących. Decyzja taka nie przesądza nawet o prowadzeniu przez inwestora dalszych etapów procesu budowlanego tj. o wystąpieniu przez niego o pozwolenie na budowę, a tym bardziej nie stanowi podstawy do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych.
Z uwagi zatem na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie może odnieść zamierzonego rezultatu w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
ar