Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 kwietnia 1999 r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w T.-M. nie przyznał Krystynie Ć. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 kwietnia 1999 r.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia w/ wymieniona podała, że od lutego 1998 r. przebywała na rencie inwalidzkiej, a od 1 kwietnia 1998 r. do 31 marca 1999 r. pobierała wojskową rentę rodzinną jako wdowa po żołnierzu zawodowym. W lutym 1999 r. lekarz orzecznik ZUS orzekł o nieprzyznaniu jej dalszego świadczenia rentowego od orzeczenia tego złożyła odwołanie. W ocenie Krystyny Ć. decyzja organu I instancji jest wadliwa, ponieważ przez cały czas była odprowadzana składka na ubezpieczenie społeczne do ZUS.
Decyzją z dnia 13 maja 1999 r., wydaną na podstawie art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że Krystyna Ć. w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem; tj. w okresie od dnia 1 października 1997 r. do dnia 1 kwietnia 1999 r., była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy przez 157 dni /pracowała od 1 lutego 1994 r. do 24 lutego 1998 r./ oraz przez 65 dni /od 25 lutego 1998 r. do 30 kwietnia 1998 r./ pobierała rentę rodzinną z tytułu niezdolności do pracy. W związku z powyższym ustalono, że Krystyna Ć. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania była zatrudniona osiągając wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia oraz pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy przez okres 222 dni. Nie można natomiast zaliczyć do okresu, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych okresu pobierania renty rodzinnej /świadczenie to było wypłacane za okres od dnia 1 kwietnia 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r./, bowiem okres pobieranie renty rodzinnej nie, jest wymieniony w przepisie art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krystyna Ć. napisała, że przez 18 lat była zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a więc składki z tytułu ubezpieczenia społecznego były odprowadzane do ZUS. Od lutego 1998 r. do dnia 30 kwietnia 1998 r. zaczęła pobierać rentę inwalidzką z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wojskową rentę rodzinną po zmarłym mężu pobierała do 31 marca 1999 r. W lutym 1999 r. orzeczono, iż jest ona zdolna do pracy. Od orzeczenia tego złożyła odwołanie. W ocenie skarżącej decyzja organu II instancji jest krzywdząca, bowiem. dokonanie przez nią wyboru renty rodzinnej jako świadczenia wówczas bardziej dla niej korzystnego nie powinno powodować tak niekorzystnych skutków.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska przywołano argumenty podniesione w motywach decyzji ostatecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sądowa kontrola decyzji administracyjnych: polega wyłącznie na ocenie ich zgodności z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy.
Przyznanie i wypłata zasiłku jest ostatecznym środkiem pomocy udzielanym bezrobotnym dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe zastosowanie tzw. aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu, a przede wszystkim, gdy nie ma dla danej osoby propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Powyższa zasada znalazła swe odbicie w treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. Oprócz braku pracy trzeba jeszcze wykazać 365-dniowy okres aktywności zawodowej w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.
Na równych prawach z okresami aktywności zawodowej, wymienionymi w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, zostały potraktowane okresy, w czasie których zatrudnienie nie było wykonywane z ważnych i usprawiedliwionych przyczyn. Okresy wymienione w art. 23 ust. 2 pkt 3 mogą stanowić samodzielną podstawę do nabycia prawa do zasiłku, pod warunkiem, że zostanie wykazane, iż wynosiły one co najmniej 365 dni w ciągu osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.
W sprawie nie jest sporne, że Krystyna Ć. uzyskała status osoby bezrobotnej, tzn. że spełniła przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Sporne natomiast jest, czy jako bezrobotna spełniła wszystkie warunki uzasadniające przyznanie prawa do zasiłku.
Z akt wynika, że skarżąca w okresie od 1 kwietnia 1998 r. do 31 marca 1999 r. pobierała wojskową rentę rodzinną, posiadając jednocześnie /do dnia 2 lutego 1999 r./ status osoby częściowo niezdolnej do pracy na podstawie decyzji Zakłada Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.-M. z dnia 14 kwietnia 1998 r.
W świetle przytoczonych wyżej rozważań okres pobierania wojskowej renty rodzinnej należy traktować jako okres, w którym zatrudnienie skarżącej nie było wykonywane z ważnych i usprawiedliwionych przyczyn. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie ogranicza możliwości uwzględnienia pobierania renty z powodu niezdolności do pracy tylko do renty z tytułu ubezpieczenia pracowniczego.
Okres pobierania wojskowej renty rodzinnej, w sytuacji posiadania przez osobę uprawnioną statusu rencisty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i jedynie wyboru przez tę osobę świadczenia korzystniejszego finansowo, należy w świetle art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ traktować tak samo jak okres pobierania renty na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118/.
Zaskarżone decyzje zostały więc wydane z naruszeniem prawa materialnego i dlatego uwzględniono skargę /art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 29 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA/.