Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 listopada 2017 roku V. J. i D. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności ponaglenia w sprawie wykonania przez organ obowiązku złożenia w sądzie rejonowym wniosku o ujawnienie praw gminy do działek.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość, przy czym katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu w sprawach nieprzewidzianych w tym przepisie. Wspomniana kontrola obejmuje w szczególności postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie z kolei do art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935, powoływanej dalej jako: "K.p.a.") na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych czy w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (vide: art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a.
Skoro, jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to złożona na to postanowienie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.
A. P.