Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.), zwanej k.p.a., i art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j: Dz. U. z 2020r., poz. 111 ze zm.), zwanej u.ś.r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania M.K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką – L.K. w okresie od 1 sierpnia 2020r.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium, powołując art. 17 ust. 1b, ust. 5 i ust. 6 oraz art. 24 ust. 1 u.ś.r., wskazało, że M. K. w dniu 25 sierpnia 2020r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2013r. matka skarżącej została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 31 maja 2013r. Skarżąca złożyła oświadczenie z dnia 25 sierpnia 2020r., iż w chwili obecnej nigdzie nie pracuje, jest zarejestrowana w PUP w Ł. z prawem do zasiłku.
Kolegium podniosło również, że organ I instancji odmówił wnioskowanego świadczenia z uwagi na fakt, że niepełnosprawność L.K. powstała po ukończeniu 25 roku życia.
Natomiast Kolegium stwierdziło, że skarżąca po utracie zatrudnienia, nie utraciła dochodu zmieniła jedynie źródło z jakiego dochód ten przysługuje, zaś zgodnie z art. 17 ust. 6 u.ś.r. zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyjątek ten nie dotyczy jednakże osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie Kolegium powołało art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 1482 z późn. zm.), zwanej ustawą o promocji zatrudnienia, zawierający definicję osoby bezrobotnej i stwierdziło, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w rozumieniu powyżej powołanej ustawy wyklucza przyznanie tej osobie statusu bezrobotnego, a w konsekwencji stanowi o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona – jak wywodziło Kolegium - traci status osoby bezrobotnej, a w konsekwencji nie jest uprawniona do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wobec tego Kolegium stwierdziło, że skarżąca od dnia 4 sierpnia 2020r. jest osobą bezrobotną, która pobiera nadal zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku, a świadczenie pielęgnacyjne jest rekompensatą dla osoby sprawującej opiekę za utracony dochód.
W ocenie Kolegium, nie może stanowić również podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia oświadczenie wnioskodawczyni z dnia 25 sierpnia 2020r. złożone w organie I instancji, iż strona w chwili przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zrzeknie się zasiłku dla bezrobotnych i wyrejestruje z Urzędu Pracy.
Kolegium – podkreślając jednoznacznie określony przez ustawodawcę warunek związany z datą powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki - co do zasady zgodziło się z poglądem wyrażonym przez organ I instancji, iż data niepełnosprawności matki skarżącej powstała po ukończeniu 25 roku życia, uzasadnia odmowę przyznania stronie wnioskowanego świadczenia, lecz uznało, że w sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego należy również uwzględnić ugruntowane na tym tle orzecznictwo sądów administracyjnych, a będące wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r., TK 38/13, mocą którego orzeczono, że "(...) art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji".
Skargę na tą decyzję złożyła M.K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 i 1b, ust. 5 i ust. 6 u.ś.r., tj. pominięcie prawnie uzasadnionych celów u.ś.r. i przyjęcie, że posiadanie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i pobieranie zasiłku dla bezrobotnych na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia, stanowi przesłankę negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że sam fakt pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych stanowi kryterium decydujące dla oceny wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i błędne przyjęcie, że faktyczne sprawowanie opieki przez skarżącą nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką i niemożność wykonywania pracy zarobkowej (a więc de facto rezygnacja z wykonywania pracy zarobkowej) nie stanowi wystarczającej podstawy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;
- - a także błędne przyjęcie, że art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) w zw. z art. 1 ust. 3 pkt 1i 2 lit. a-g), i), j), l) i art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. Ha), pkt 3 i 4 ustawy o promocji stanowią przesłankę negatywną prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;
- - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w trakcie postępowania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przyjmując, iż sam fakt pobierania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych stanowi o podstawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i uzasadnia brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy umożliwiającego wydanie przez organ decyzji z uwzględnieniem słusznego interesu strony, w szczególności okoliczności związanych z faktycznym sprawowaniem opieki nad matką i co za tym idzie niemożnością realnego wykonywania pracy zarobkowej.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Zdaniem pełnomocnika w ustawie o świadczeniach rodzinnych nie ma przepisu wykluczającego osobę bezrobotną od możliwości uzyskania świadczenia o którym mowa w art. 17 ust. 1, a wśród wymienionych w tym przepisie osób nie wymieniono bezrobotnego, a zatem ustawodawca nie wykluczył osób bezrobotnych (z prawem do zasiłku dla bezrobotnych albo bez tego prawa) z kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto podniósł, że art. 17 ust. 6 u.ś.r. stanowi o tym, że zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego.
Pełnomocnik wskazał również, że treść art. 17 ust. 5 u.ś.r. nie daje podstaw do nierównego traktowania osoby bezrobotnej i innych osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przyznanie osobie bezrobotnej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego będzie stanowiło natomiast podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego. Jego zdaniem, nie można jednak na tej podstawie wykluczać osób posiadających status osoby bezrobotnej z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Organ odwoławczy i pełnomocnik skarżącej wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;
- 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
- 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
- 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Kolegium dokonało błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., co doprowadziło do wadliwej oceny konsekwencji prawnych wynikających z tego przepisu w okolicznościach faktycznych sprawy - niepodejmowania przez skarżącą zatrudnienia lub pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, czym naruszyło również art. 7 i art. 80 k.p.a.
Istota sporu w okolicznościach faktycznych tej sprawy sprowadza się do tego, czy osoba posiadająca status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych wypełnia określoną w art. 17 ust. 1 u.ś.r przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną oraz czy organy przeprowadziły w sposób prawidłowy postepowanie dowodowe i wyjaśniające. Źródłem tego sporu jest przy tym odmienny sposób rozumienia przez organ i skarżącą art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. W myśl tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Wykładni zawartej w tym przepisie, a spornej w tej sprawie przesłanki wyrażonej sformułowaniem "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności" należy - w ocenie Sądu - dokonywać przez pryzmat zasad i wartości wyrażonych w Konstytucji RP, z uwzględnieniem celu tych unormowań (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2018r., II SA/Łd 1008/17, LEX nr 2444250). Wykładnia przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 i 1a) u.ś.r. w oderwaniu od całej regulacji tej ustawy i wartości przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowić może w konsekwencji naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na treść decyzji (tak wyrok NSA z dnia 12 maja 2017r., I OSK 328/16, LEX nr 2330170). Celem tej regulacji jest natomiast udzielenie przez państwo pomocy osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania.
Świadczenie pielęgnacyjne ma tym samym zrekompensować jej utratę uzyskiwanego dotychczas, czy też potencjonalnego dochodu (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017r., I OSK 829/16, LEX nr 2348934). Zatem osoba ubiegająca się o przyznanie tego świadczenia albo, będąc zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, rezygnuje z podjęcia takiej pracy, albo rezygnuje z faktycznie wykonywanej pracy zarobkowej. Niepodejmowanie lub rezygnacja z pracy zarobkowej ma jednak służyć opiece nad osobą niepełnosprawną. Istotą tego świadczenia jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na znaczną niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagradzaniem przez państwo osób opiekujących się członkami rodziny, gdyż w innym wypadku to państwo musiałoby się wywiązać z obowiązku opieki nad swoim obywatelem.
Rezygnacja z zatrudnienia obejmuje również jej niepodejmowanie, tym bardziej, że przepis art. 17 ust. 5 u.ś.r., enumeratywnie wymieniający katalog podmiotów sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, nie obejmuje osób bezrobotnych, zaś art. 17 ust. 6 u.ś.r. wprost stanowi, że zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wśród tych podmiotów niewątpliwie nie wymienia się osób bezrobotnych. Gdyby wolą ustawodawcy był zamiar pozbawienia takich osób możliwości ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, to z pewnością zastrzeżenie takie zostałoby uczynione wprost w powyższym przepisie.
Wobec tego za osobę nie podejmującą zatrudnienia lub pracy zarobkowej lub rezygnującą z zatrudnienia lub pracy zarobkowej należy również uznać osobę bezrobotną, która nie podejmuje zatrudnienia. Osoba bezrobotna, będąc z definicji jedynie "gotową do zatrudnienia", spełnia obie przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., składając zatem wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osoba bezrobotna de facto rezygnuje z gotowości do podjęcia zatrudnienia. Trudno natomiast oczekiwać aby już w dacie składania przedmiotowego wniosku zainteresowany rezygnował ze statusu osoby bezrobotnej, pozbawiając się tym samym m.in. ubezpieczenia zdrowotnego (tak wyrok NSA z dnia 2 marca 2017r., I OSK 2407/16, lex nr 2282068). Uregulowanie zawarte w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) definiując pojęcie bezrobotnego wskazuje nadto, że jest to osoba, która - przy spełnieniu innych warunków - nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 marca 2015r., III SA/Kr 1583/14, Lex nr 1668814).
Z powyższych regulacji zatem wynika, że nie status osoby bezrobotnej - z prawem do zasiłku dla bezrobotnych czy bez - ma wpływ na możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, a uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ma wpływ na status danej osoby jako osoby bezrobotnej (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2020r., III SA/Gd 684/20, LEX nr 3092948, czy wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lutego 2021r., III SA/Gd 956/20, LEX nr 3120635.). Jeśli zatem osoba bezrobotna rezygnuje z dalszego poszukiwania pracy (gotowości do podjęcia zatrudnienia) i ma to bezpośredni związek przyczynowy z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, to nie ma przeszkód do przyjęcia, iż określona w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie występuje. Wniosek taki jest tym bardziej usprawiedliwiony, że zarejestrowanie w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy, z czym wiąże się przecież gotowość do podjęcia zaoferowanego przez urząd zatrudnienia, jest irrelewantna prawnie dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego.
Na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy bowiem traktować niepodejmowanie pracy, jeśli w realiach sprawy nie sposób wykluczyć, iż niepodejmowanie aktualnie zatrudnienia jest spowodowane właśnie koniecznością objęcia niepełnosprawnego członka rodziny wymaganą opieką, a judykatura wręcz podnosi, że sam fakt rozwiązania umowy o pracę, jak i fakt okresowego zatrudnienia na podstawie umowy o dzieło nie przekreśla uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 maja 2020r., III SA/Gd 410/20, LEX nr 2983922).
Zważywszy na powyższą regulację prawną – zgodzić się należy z pełnomocnikiem skarżącej, że przyznanie osobie bezrobotnej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego będzie stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego. Nie można jednak na tej podstawie wykluczać osób posiadających status osoby bezrobotnej z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec tego wadliwy jest pogląd organów, że skarżąca nie spełnia przesłanki do skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, gdyż jest - na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2020r. - osobą zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy i pobiera zasiłek dla bezrobotnych.
W konsekwencji tego wadliwego poglądu organy obu instancji ograniczyły zakres postępowania dowodowego i wyjaśniającego do ustalenia okoliczności zarejestrowania skarżącej jako osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, zaniechając badania związku przyczynowego między rezygnacją przez skarżącą z gotowości do podjęcia potencjalnie oferowanego przez właściwy urząd pracy zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Tymczasem – jak podnosi jednolicie judykatura – zakres tego postępowania, a także istotne prawnie okoliczności faktyczne, określa norma materialnoprawna, prawidłowo rozumiana. Dokonanie zatem wadliwej wykładni przepisu pociąga za sobą również wadliwość postępowania administracyjnego i to w sytuacji, w której – jak ma to miejsce w tej sprawie – wielokrotnie skarżąca podnosiła, że z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną mamą posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może podejmować zatrudnienia.
Ta relewantna (istotna) prawnie okoliczność nie była w ogóle przedmiotem zainteresowania i analizy organów obu instancji, co dyskwalifikuje decyzje organów obu instancji jako wydane z istotnym naruszeniem tak prawa materialnego, jak i prawa procesowego.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią zaprezentowaną przez Sąd wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 5 i ust. 6 u.ś.r., zbadają wszystkie normatywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie dokonają subsumpcji normy materialnoprawnej w okolicznościach faktycznych tej sprawy i sytuacji zawodowej skarżącej, uwzględniając jej intencje. W ocenie okoliczności konieczne jest również uwzględnienie złożonego przez skarżącą w oparciu o art. 27 ust. 5 u.ś.r. oświadczenia o rezygnacji z przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego w razie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uwzględnił skargę. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzekł zaś, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800).
dc