Uzasadnienie
II SA/Łd 917/09
J.K., powołując się na pełnomocnictwo udzielone jej przez M.P., złożyła w jej imieniu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku gospodarczego. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 listopada 2009 r., J.K., jako pełnomocnik skarżącej M.P., wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł. W odpowiedzi J.K. zwróciła się we własnym imieniu do Sądu o zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku załączyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, przedstawiając w nim własną sytuację rodziną i majątkową.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Jak wynika z powyższego przepisu prawo pomocy może być przyznanie jedynie stronie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. stronie skarżącej oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a także uczestnikowi postępowania, na mocy art. 33 w związku z art. 12 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem przyznania prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu, wystąpiła J.K., będąca pełnomocnikiem skarżącej M.P. Wniosek zawierał żądanie przyznania prawa pomocy oraz informacje o sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodach wnioskodawczyni. Powyższe dało podstawę do twierdzenia, że J. K. wystąpiła z wnioskiem we własnym imieniu. W konsekwencji należy przyjąć, iż zgłoszony wniosek nie jest wnioskiem strony postępowania, lecz jej pełnomocnika.
Reasumując, skoro prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie, złożenie wniosku przez osobę, której nie przysługuje status strony, nie może wywołać zamierzonego rezultatu, a odmowa przyznania prawa pomocy znajduje uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów.
Wobec powyższego, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
LF