Uzasadnienie
II SA/Łd 918/22
Postanowieniem z dnia 13 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło niedopuszczalność ponaglenia J. G. na niezałatwienie sprawy w terminie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie gazociągu średniego ciśnienia wraz z przyłączami gazu średniego na działach nr ewid: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obr. [...], gm. K. W postanowieniu tym pouczono o możliwości zaskarżenia postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z powodu uznania go za niezgodne z prawem.
W dniu 27 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie złożyła J. G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności bada, czy dotyczy ona przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności ponaglenia, wydane po rozpatrzeniu ponaglenia (wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.)).
W ocenie Sądu, postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, gdyż ustawa tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Organ rozpatrujący ponaglenie nie wypowiada się merytorycznie i nie rozstrzyga istoty sprawy. Instytucja ponaglenia służy wyłącznie zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania (art. 37 § 6 k.p.a.). Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Wniesienie ponaglenia jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Wniesienie ponaglenia jest bowiem równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po 1248/18, postanowienie WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2016 r. sygn. I SA/Kr 167/16, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego uznać należy, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie mieści się w katalogu postanowień, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Sądowej kontroli tego rodzaju postanowień nie przewidują też przepisy szczególne (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Należało zatem uznać, że niedopuszczalna była skarga na kwestionowane przez stronę skarżącą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi
Sąd dostrzega, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ błędnie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wyjaśnić należy, że błędne pouczenie nie skutkuje nadaniem stronie uprawnień, które nie wynikają z przepisów postępowania administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. I OSK 755/12 ochrona udzielana na podstawie art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest zatem dopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
dc