Uzasadnienie
W dniu 12 grudnia 2005 r. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., żądając ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 335/05. Według skarżącej, Sąd zobowiązał Kolegium do wyegzekwowania od organu I instancji zmiany decyzji z dnia [...].
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i wyjaśniło, iż w dniu 13 września 2005 r. otrzymało przy piśmie z dnia [...] odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt SA/Łd 335/05 z dnia 22 czerwca 2005 r. opatrzony klauzulą prawomocności. Orzeczeniem tym Sąd I instancji stwierdził nieważność ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] nr [...]. W piśmie z dnia [...] strona skarżąca zarzuciła organowi I instancji opieszałość i brak działania.
W związku z tym, Kolegium w dniu [...] zwróciło się do tegoż organu o zajęcie stanowiska w sprawie i nadesłanie całości akt. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznało zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy w ciągu 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Z uwagi jednak na to że A. B. złożyła skargę na bezczynność SKO w Ł. bezpośrednio do Sądu I instancji, a skarga wpłynęła do Kolegium w dniu 29 grudnia 2005 r. (przekazana została pismem z dnia 22 grudnia 2005 r.), a zatem po wydaniu postanowienia z dnia [...], zarzut o bezczynności organu administracji publicznej jest, zdaniem Kolegium niezasadny.
Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. skarżąca A. B. poparła skargę i oświadczyła, iż przed złożeniem skargi, w której wnosiła o ukaranie organu grzywną nie wzywała Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do wykonania wyroku sądu. Ponadto wyjaśniła, iż bezczynności organu dopatruje się w tym, że nie jest on w stanie wyegzekwować od organu I instancji wydania decyzji zgodnej z decyzją SKO w Ł. Nr [...] z dnia [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jak wynika z treści cytowanej wyżej normy prawnej warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna (por. wyrok WSA, II SA/WA 1981/04, nie publikowany). W piśmiennictwie przedmiotu przyjmuje się, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, a skarga może być wniesiona stosownie do postanowień art. 53 § 2 w/w ustawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś,. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 481). Należy wiec przyjąć, że wezwanie, o którym tutaj mowa stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez stronę skarżącą powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż podstawowy warunek dopuszczalności skargi w trybie art. 154 § 1 ustawy, jakim jest uprzednie wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, nie został spełniony.
Powyższa okoliczność świadczy zatem o niedopuszczalności skargi A. B. i skutkować musiała jej odrzuceniem.
W tej sytuacji, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).