Uzasadnienie
W dniu 23 sierpnia 2005 roku W. P. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., z dnia [...], znak: [...], oraz wniosła o zobowiązanie tegoż organu administracji publicznej do "podjęcia stosownych działań prawnych, które rodzi zarówno decyzja administracyjna wydana w pierwszej instancji, jak i wiedza wynikająca z akt sprawy".
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż W. P. wywiodła w niniejszej sprawie skargę na pismo stanowiące odpowiedź na wniesione do tegoż organu pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł. z dnia [...], znak [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Oceniając sytuację jaka istnieje w niniejszej sprawie w następstwie wniesienia skargi na decyzję organu administracji wskazać wypada, iż przepis art. 52 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (w skrócie p.p.s.a.) stanowi, iż skargę na decyzję, postanowienie lub czynność organu administracji można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z analizy akt postępowania administracyjnego wszczętego przez organ nadzoru budowlanego I instancji na wniosek skarżącej oraz E. P. wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł. prowadzi postępowanie w sprawie legalności wybudowanego budynku mieszkalnego położonego w K. przy ulicy A 23. Dotychczas organ ten nie wydał decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, a co więc, jak wynika z pisma tegoż organu z dnia 7 marca 2005 roku, znak: [...], kierowanego do wnioskodawców niniejszego postępowania, nie został do tego momentu zgromadzony przez ten organ materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy.
Przepis art. 104 k.p.a. stanowi, iż w zasadzie organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Przepis art. 107 stanowi natomiast jakie elementy winna zawierać decyzja wskazująca, iż winno to być: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
W niniejszej sprawie nie można mieć wątpliwości, iż wszystkich powyższych cech nie zawiera pismo organu I instancji z dnia 7 marca 2005 roku, w szczególności nie zawiera najistotniejszego elementu; rozstrzygnięcia w kwestii legalności wybudowanego budynku. Powyższe uwagi odnoszą się również do pisma organu II instancji, od którego skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego. W tym piśmie również brak rozstrzygnięcia w zasadniczej kwestii toczonego postępowania. Uniemożliwia to przyjęcie tezy o tym, iż organy administracji wydały w niniejszej sprawie decyzje, które mogłyby zostać przedmiotem zaskarżenia w toku instancji postępowania administracyjnego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Wypada więc podzielić stanowisko organów, iż przedmiotem zaskarżenia stały się jedynie pisma informujące stronę o stanie sprawy, nie zaś decyzje rozstrzygające istotę sprawy.
W tym stanie rzeczy uznać wypada wniesioną skargę za niedopuszczalną " z innych przyczyn" w rozumieniu przepisu art. 58 par. 1 pkt 6 i jako taką odrzucić.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.