Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie odmowy rozbiórki części ogrodzenia.
W dniu 17 grudnia 2010 r. skarżąca wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca jest wdową, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, osiąga dochody z tytułu renty rodzinnej w wysokości 1.015 złotych, z drobnych prac dorywczych – ok. 200 złotych. Skarżąca posiada dom o powierzchni 61 m kw. (współwłasność), położony na działce o powierzchni 379 m kw., nie deklaruje posiadania majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jest osobą schorowaną, nie posiada majątku, z którego mogłaby czerpać dochody. Ponadto skarżąca oświadczyła, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jako że postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżąca jest osobą starszą i deklaruje osiąganie dochodów jedynie z tytułu renty rodzinnej, której wysokość nie pozwala również na pokrycie kosztów wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z wyboru.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG