Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. stwierdził uchybienie przez J. B. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania płatności na rok 2008.
Na powyższe postanowienie J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o umorzenie postępowania przed Sądem z uwagi na to, iż w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., uwzględnił skargę. Do przesłanych wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akt administracyjnych organ administracji załączył postanowienie z dnia [...], nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrotne potwierdzenie odbioru tego postanowienia przez skarżącego w dniu 4 listopada 2009r.
W związku z tym, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 listopada 2009r., skarżący J. B. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi oraz do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy podtrzymuje swoją skargę.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z pouczeniem o trybie uiszczenia wymaganego wpisu od skargi oraz stosowne wezwanie do wypowiedzenia się, czy podtrzymuje skargę doręczono skarżącemu w dniu 26 listopada 2009r. Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 3 grudnia 2009r. (czwartek). Jednakże pomimo upływu zakreślonego w zarządzeniu terminu, należny wpis nie został przez skarżącego uiszczony. Skarżący nie wypowiedział się również w powyższym terminie co do tego, czy w związku z wydanym przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. postanowieniem z dnia [...] cofa skargę, czy też ją podtrzymuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatami sądowymi są natomiast wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków procesowych. Do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków stron, z pismem cofającym skargę oraz zawierającym wniosek o umorzenie postępowania włącznie. Stanowisko takie przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze na tle analogicznego unormowania zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1967r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. – Dz.U. z 2002r., nr 9, poz. 88 ze zm.) i jest ono aprobowane przez doktrynę (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, s. 460 z glosą J. P. Tarno; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).
W tej sytuacji, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi, Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności wniosku organu administracji o umorzenie postępowania w związku z wydanym w trybie autokontroli postanowieniem z dnia 30 października 2009r. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W tym stanie rzeczy, wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braku fiskalnego skargi, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., Sąd zobowiązany był orzec jak w postanowieniu.