Uzasadnienie
M. O. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] przyznającą zaliczkę alimentacyjną na córkę K. G. na okres od 1 czerwca 2006r. do 31 sierpnia 2006r. w wysokości po 300 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku rozprawy w dniu 19 grudnia 2006r. M. O. oświadczyła, iż cofa skargę w związku z podjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 17 listopada 2006r. orzeczenia w sprawie o syg. akt II S.A./Łd 739/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Wedle tego przepisu, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powołanego przepisu wynika, iż czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia wniesionej przez M. O. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], o których stanowi art. 60 powołanej ustawy. Cofnięcie tej skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych złożony przez skarżąca M. O. w dniu 16 sierpnia 2005r. wniosek o przyznanie zaliczki alimentacyjnej na córkę K. G. został ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] rozpoznany odmownie. Decyzja ta następnie po rozpoznaniu wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich skargi została uchylona przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 17 listopada 2006r. w sprawie o syg. akt II S.A./Łd 739/06. Z akt tych wynika nadto, iż w dniu 2 czerwca 2006r. M. O., wobec odmownej decyzji, w czasie jednakże, kiedy toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o wskazanej sygnaturze, złożyła kolejny tożsamy z wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2005r.wniosek o przyznanie zaliczki alimentacyjnej na córkę K. G., a wniosek ten został rozpoznany decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] przyznającą zaliczkę alimentacyjną na córkę K. G. na okres od 1 czerwca 2006r. do 31 sierpnia 2006r. w wysokości po 300 zł miesięcznie, która to decyzja została następnie uchylona zaskarżoną decyzją SKO w Ł. z dnia [...] nr [...]. W tym stanie faktycznym wniosek z dnia 2 czerwca 2006r. dotyczył sprawy już ostatecznie rozstrzygniętej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, niezmierzające do obejścia prawa, a także niepowodujące utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu.