Wyrok WSA w Łodzi z 22 lipca 2020 r., II SA/Łd 944/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia K.K. na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 180, 181 obręb [...], gm. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 74 ust. 3f i 3g pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.) w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712), uchyliło postanowienie organu I instancji w całości.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 lipca 2018 r. K.K. wystąpił do Wójta Gminy W. z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 180, 181 obręb [...], gm. W..

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłym w dniu 1 stycznia 2019 r. R.P. będącym stroną postępowania.

Na postanowienie inwestor wniósł zażalenie, w którym wskazał na brak podstaw do zawieszenia postępowania i konieczność procedowania z uwagi na fakt, że organ posiada wiedzę o ewentualnych spadkobiercach zmarłej strony.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, iż zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, ale nie ze względów w nim wskazanych.

Kolegium wyjaśniło następnie, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dniem 24 września 2019 r. została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednak na podstawie ust. 2 ww. artykułu do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 Ma oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Kolegium podniosło, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 180, 181 obręb [...], gm. W. zostało wszczęte w dniu 17 lipca 2018 r. i do chwili obecnej nie zostało zakończone. Powyższe oznacza, że prowadząc postępowanie organ administracji ma obowiązek uwzględnienia nowego brzmienia przepisów u.u.i.ś. w zakresie wskazanym w art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Wobec tego z treści art. 74 ust. 3f u.u.i.ś. wynika, że nieuregulowany lub nieujawniony stan prawny nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do zawiadomień o decyzjach i innych czynnościach organu osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości o nieuregulowanym lub nieujawnionym stanie prawnym, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Na podstawie art. 74 ust. 3g u.u.i.ś. przez nieuregulowany stan prawny rozumie się sytuację, w której: 1) dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono postępowania spadkowego lub nie zostało ono zakończone;

2) nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 września 2019 r. - stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Wobec powyższego za strony przedmiotowego postępowania środowiskowego Wójt Gminy W. uznał: K.K., J.K., R. P., E.J., D.J., D. O., M. K., Stowarzyszenie A z siedzibą w P., GDDKiA Oddział w Ł.i oraz Gminę W. Ponadto za stronę postępowania została również uznana, w toku postępowania zażaleniowego, A.C.-B. oraz Stowarzyszenie B z siedzibą w miejscowości P. Ww. podmioty (oprócz Stowarzyszeń) posiadają tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim, jak i w niedalekim sąsiedztwie terenu inwestycji. Okoliczność ta była znana, jak zauważyło to Kolegium, z akt sprawy zakończonej postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...], znak: [...]

Z akt przedmiotowej sprawy wynika natomiast, że w dniu 1 stycznia 2019 r. zmarł R.P. będący stroną postępowania. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ł. I Wydział Cywilny stwierdził nabycie spadku po zmarłym R. P. przez jego matkę oraz rodzeństwo. Postanowienie nie stało się prawomocne, ponieważ siostra spadkodawcy J.P. wniosła apelację z uwagi na odnalezienie testamentu R.P., w którym przekazał on cały swój majątek wyłącznie jej. Postanowieniem z dnia [...]., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w S. I Wydział Cywilny uchylił ww. orzeczenie Sądu Rejonowego w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd wyznaczył termin rozprawy na dzień 10 października 2019 r. (sygn. akt [...]).

Kolegium wskazało, iż powyższe pozwala na stwierdzenie, że postępowanie spadkowe po zmarłej stronie postępowania środowiskowego nie zostało zakończone, co wyczerpuje dyspozycję art. 74 ust. 3g pkt 1 u.u.i.ś. i wskazuje na istnienie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego, Wójt Gminy W. powinien zatem prowadzić postępowanie środowiskowe stosując się do wytycznych zawartych w art. 74 ust. 3f u.u.i.ś. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej. Osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości stanowiącej do chwili śmierci własność R.P., o nieuregulowanym obecnej stanie prawnym, powinny być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organu, w trybie art. 49 k.p.a., tj. poprzez publiczne obwieszczenie. Brak znajomości z imienia i nazwiska wszystkich stron postępowania i adresów ich zamieszkania nie stanowi zatem przeszkody w prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji, skoro w świetle ww. przepisu u.u.i.ś. organ administracji nie ma obowiązku kierowania do każdej z nich z osobna powstającej w sprawie korespondencji.

Kolegium podkreśliło, iż postanowienie Wójta Gminy W. zapadło na tle stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie zmiany u.u.i.ś., jednak mając na względzie, że Kolegium orzeka w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania rozstrzygnięcia, organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A.C.-B., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

1) art. 74 ust. 3f w zw. z art. 74 ust. 3g pkt 1 u.u.i.ś. poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do przyjęcia, iż przepis ma zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, w których do śmierci strony doszło w toku prowadzonego postępowania, w sytuacji gdy przepis może być stosowany jedynie, gdy nieuregulowany stan prawny nieruchomości spowodowany jest śmiercią właściciela nieruchomości, która nastąpiła przed wszczęciem postępowania, co wynika z zastosowania spójnika "i" w zwrocie "wszczęcie i prowadzenia postępowania",
2) art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania w postaci śmierci strony i niemożności wezwania do udziału w sprawie jego spadkobierców, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., tj. niewłaściwe uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy zawieszenie postępowania jest w okolicznościach niniejszej sprawy obligatoryjne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do nadania sprawie dalszego biegu, w sytuacji gdy przepisy prawa nakładają obowiązek zawieszenia niniejszego postępowania.

Skarżąca podniosła, iż przywoływany przez organ w uzasadnieniu art. 74 ust. 3f u.u.i.ś w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą nie ma zastosowania do sytuacji, w której z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości mamy do czynienia na skutek śmierci strony, która nastąpiła w toku postępowania. Przepis może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, w której nieuregulowany stan prawny nieruchomości zachodzi już w momencie wszczęcia postępowania, a więc jego zastosowanie byłoby właściwe, gdyby R.P. nie żył w chwili wszczęcia postępowania, a nie zmarł w jego toku. Wniosek taki, w ocenie skarżącej, wyprowadzić należy z literalnej i zgodnej z zasadami logiki interpretacji treści przepisów. Przedmiotowy przepis stanowi bowiem, iż "nieuregulowany (..) stan prawny nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nieuregulowany stan prawny nieruchomości pozwala na wszczęcie postępowania i następnie jego prowadzenie. Przepis nie może być zaś stosowany gdy mamy do czynienia z dalszym prowadzeniem postępowania po śmierci strony następującej w toku postępowania, bowiem nie następuje wówczas wypełnienie dyspozycji normy prawnej - postępowanie byłoby jedynie prowadzone, a nie wszczęte pomimo śmierci strony.

W ocenie skarżącej na słuszność tak dokonywanej interpretacji przepisu wskazuje również treść przepisu definiującego użyte w przepisie sformułowanie "nieuregulowany stan prawny nieruchomości". Parafrazując bowiem treść art. 74 ust. 3g pkt 1 u.u.i.ś przez nieuregulowany stan prawny należy rozumieć sytuację, w której dotychczasowy właściciel nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono postępowania spadkowego lub nie zostało ono zakończone. Skarżąca zauważyła, że w przepisie jest mowa o dotychczasowym właścicielu nieruchomości, a nie o stronie postępowania. Stroną może być przecież wyłącznie podmiot żyjący w chwili wszczęcia postępowania, a więc użyte sformułowanie dodatkowo potwierdza, że intencją ustawodawcy było usprawnienie sytuacji w postępowaniach, w których z nieuregulowanym stanem prawnym mamy do czynienia od momentu jego wszczęcia, gdy z uwagi na nieuregulowany stan prawny nie możemy określić stron postępowania, a nie przypadków gdy strona zmarła w toku postępowania.

Co więcej, w definicji nieuregulowanego stanu prawnego nie posłużono się sformułowaniem "zmarł", które mogłoby sugerować, że śmierć może nastąpić po wszczęciu postępowania, a użyto wyrażenia "nie żyje," co wskazuje, że śmierć nastąpić musiała jeszcze przed wszczęciem postępowania - "nie żyje" w momencie wszczęcia postępowania.

Skarżąca podkreśliła, iż wobec powyższego, nie sposób przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w których R.P. zmarł 1 stycznia 2019 r., a więc po upływie prawie pół roku od dnia wszczęcia postępowania zastosowanie będzie miał art. 74 ust. 3f u.u.i.ś. W ocenie skarżącej okoliczności niniejszej sprawy wymagają zastosowania art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a, a wydanie postanowienia o zawieszeniu jest obligatoryjne i winno nastąpić z urzędu. Powołany przepis, w przeciwieństwie do art. 74 ust. 3f u.u.i.ś. ma zastosowanie do sytuacji, w których śmierć strony nastąpiła w toku prowadzonego postępowania, a nie jeszcze przed jego wszczęciem. Oba przepisy dotyczą zatem odrębnych sytuacji faktycznych i zdaniem skarżącej nie można traktować art. 74 ust. 3f u.u.i.ś. jako przepisu szczególnego wobec art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Każdy przepis jest bowiem właściwy w odmiennych stanach faktycznych, a przypomnieć należy, że przepis szczególny pochodzący z u.u.i.ś., jako wyjątek, nie może być interpretowany rozszerzająco, jako naruszający zasadę z k.p.a. Skarżąca raz jeszcze podkreśliła, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie winien mieć art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., co sprawia, iż postanowienie Wójta Gminy W. z [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegające na budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą jest prawidłowe, a zatem uchyleniu winno ulec postanowienie błędnie je uchylające. W ocenie skarżącej dopiero po przeprowadzeniu postępowania spadkowego i wezwaniu spadkobierców do udziału w sprawie postępowania może być kontynuowane.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a nadto o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu odwoławczym, poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zakwestionowało również Stowarzyszenie B, powtarzając zarzuty i wnioski sformułowane w skardze A.C.-B.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skarg.

Postanowieniami z dnia 21 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył sprawę ze skargi A.C.-B. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi Stowarzyszenia B o sygnaturze II SA/Łd 945/19 i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Łd 944/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Kierując się przywołanymi wyżej kryteriami legalności Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest zgodne z prawem.

Podstawę prawną zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, określanej w treści niniejszego uzasadnienia jako "u.u.i.ś.").

Zgodnie z aktualnym, na dzień kwestionowanego rozstrzygnięcia, brzmieniem przepisów u.u.i.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in. wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania (art. 74 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś.). W przypadku gdy w dniu wszczęcia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, zawiera nieaktualne dane lub w przypadku gdy dane te stały się nieaktualne na skutek śmierci jednej ze stron tego postępowania, nie stosuje się art. 97 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3c u.u.i.ś.). Nieuregulowany lub nieujawniony stan prawny nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Do zawiadomień o decyzjach i innych czynnościach organu osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości o nieuregulowanym lub nieujawnionym stanie prawnym, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3f u.u.i.ś.). Przez nieuregulowany stan prawny należy rozumieć sytuację, w której: (1) dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono postępowania spadkowego lub nie zostało ono zakończone; (2) nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe (art. 74 ust. 3f i 3g u.u.i.ś.). Przytoczone nowe regulacje, wprowadzone ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1712, ze zm.), weszły w życie z dniem 24 września 2019 r. Jak słusznie zaznaczyło Kolegium, zawarte w nowelizacji regulacje przejściowe stanowią, że do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 4 ust. 1), jednak do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się powołane regulacje (art. 74 ust. 3b-3h u.u.i.ś.) w nowym brzmieniu, nadanym ustawą nowelizującą (ust. 2).

Wynika z tego, że w aktualnym stanie prawnym, miarodajnym dla rozpoznania sprawy, brak ustalenia kręgu spadkobierców po R.P., będącym stroną postępowania, nie jest przeszkodą procesową do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Należy przy tym zauważyć, że nowe przepisy art. 74 ust. 3b – 3h u.u.i.ś. nie nakładają na organ nowych obowiązków w omawianym zakresie, umożliwiają jedynie wszczęcie, bądź kontynuację, co należy wbrew stanowisku skarżących podkreślić, prowadzonego już postępowania w przypadku niejasnego statusu praw rzeczowych do nieruchomości na które inwestycja w określony sposób oddziałuje. Oceny tej nie zmienia treść art. 4 ust. 3 ustawy nowelizującej, pozwala on bowiem na zachowanie mocy czynności tego rodzaju jak np. sporządzone raporty czy karty informacyjne przedsięwzięć, przeprowadzone rozprawy administracyjne, wydane opinie w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Nie ulega zatem wątpliwości, że treść zmienionych przepisów (w ocenie Sądu mających zastosowanie w nowym brzmieniu w rozpoznawanej sprawie), stanowi jednoznaczne wskazanie przez ustawodawcę sposobu rozstrzygnięcia powyższego konfliktu pomiędzy prawem inwestora a prawami potencjalnych, nieznanych jeszcze spadkobierców. Nieuregulowany stan prawny nie może stanowić przeszkody w merytorycznym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, w szczególności nie stanowiąc podstawy do zawieszenia postępowania, czy to na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., czy też art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Za przyjęciem wskazanej tezy przemawia wprost uregulowanie zawarte w art. 74 ust. 3c u.u.i.ś.

W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy zgodnie z prawem orzekł o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy W., bowiem w dacie orzekania przez organ odwoławczy, z uwagi na zapis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712), brak było podstaw prawnych do jego utrzymania w mocy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 944/19

Metryka

Sentencja

W skrócie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje