Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...] o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] położonej w K. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji wynika, iż została ona doręczona F. G. w dniu 22 września 2009r.
W dniu 19 października 2009r. F. G., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję (k. 16 – koperta). Na pierwszej stronie skargi został naklejony znak opłaty sądowej o wartości 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Stosownie do art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl § 2 tego przepisu opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis tego artykułu jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty. Oznacza to, że nie można skutecznie uiścić należnej opłaty sądowej w żaden inny sposób (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 28/04, ONSA i WSA z 2004 r. nr 1, poz. 4, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1679/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na to, iż przedmiotem postępowania administracyjnego jest zatwierdzenie podziału nieruchomości, nie dotyczy ona należności pieniężnych w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., zgodnie z art. 231 zd. drugie p.p.s.a. pobiera w niej się wpis stały. Jego wysokość z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 powołanego rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 200 zł.
Pełnomocnik skarżącego będący adwokatem wniósł skargę, lecz wymaganego wpisu stałego w sposób określony w cytowanym wyżej art. 219 § 1 i 2 p.p.s.a. nie uiścił. Uiszczenie należnej opłaty sądowej za pomocą znaku opłaty sądowej z przyczyn wyżej przedstawionych uznać bowiem trzeba za nieskuteczne.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Brak zaś stosownej opłaty pociąga za sobą ujemne skutki procesowe dla strony, którą profesjonalny pełnomocnik reprezentuje w postaci odrzucenia nieopłaconej skargi, co wynika także z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt SK 11/05 (ogłoszonym w Dz.U. z dnia 17 marca 2006r., nr 45, poz. 322; OTK-A 2006, nr 3, poz. 27), stwierdzającym, że art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. Konstytucji RP oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także stwierdzającym, iż § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), który to przepis stanowił o tym, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. – kwestia ta nie może obecnie budzić już żadnych wątpliwości.
Przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że dopuszczalne jest niejednoczesne dokonanie tych czynności, o ile zarówno skarga, jak i należny wpis wpłyną do sądu w terminie. Terminem do uiszczenia wpisu jest więc termin, w którym można wnieść skargę.
Wobec powyższego, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jako nienależycie opłacona, na podstawie art. art. 220 § 3 w związku z art. 221 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.