Uzasadnienie
3 II SA/Łd 953 / 01
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] odmówił zameldowania A. D. na pobyt stały w lokalu nr 10 przy ul. A 131 w Ł. powołując jako podstawę materialnoprawną decyzji art. 47 ust. 2 w zw. z art. 9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że przedstawione przez zainteresowanego potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu nie może być uznane za prawnie skuteczne. Zdaniem organu potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i tym samym czynności tej winni dokonać wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Organ meldunkowy podniósł, że z przedłożonych dokumentów można ustalić tylko jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. Natomiast bezsporne, zdaniem organu, jest to, że A. D. przebywa od kilku miesięcy w lokalu nr 10 z zamiarem stałego pobytu.
W odwołaniu od tej decyzji A. D. wniósł o jej uchylenie i zameldowanie go w miejscu stałego pobytu. W ocenie odwołującego się organ I instancji nie uwzględnił specyficznej sytuacji własnościowej nieruchomości a zwłaszcza faktu, iż jest on spadkobiercą współwłaścicielki nieruchomości H. D. Podniósł także, iż lokal ten stanowi jego miejsce stałego pobytu od kwietnia 2000 r. i nie posiada innego lokalu, w którym mógłby zamieszkać.
Po rozpatrzeniu odwołania A. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji jako trafną i prawidłową. Organ odwoławczy podzielił argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji podkreślając, że pojęcie uprawnienia do przebywania w lokalu ma charakter cywilny a organy administracji publicznej nie są właściwe do oceny skuteczności dokonanego potwierdzenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. A. D. ponowił argumenty zawarte w odwołaniu eksponując swoją specyficzną sytuację, której nie uwzględniły organy obu instancji.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga A. D. jest zasadna choć nie do końca z powodów w niej przytoczonych.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
Oznacza to, iż Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada,czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W myśl zaś art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) decyzja podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
Zgodnie zaś z treścią art.145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie której została wydana decyzja.
Podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 9 ust.2 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). Zgodność tego przepisu z Konstytucją była rozpatrywana przez Trybunał Konstytucyjny. Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie K 20 / 01 Trybunał uznał, iż przepis art.9 ust.2 wymienionej ustawy jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Następstwem tego wyroku jest utrata mocy obowiązującej przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W dacie rozpatrywania sprawy przez Sąd powołany przepis już nie obowiązywał. Oznacza to, iż organy administracji publicznej rozstrzygnęły sprawę w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją RP a więc zastosowano nieprawidłową podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 9 ust.2 z Konstytucją stanowi podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art.145a § 1 k.p.a. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd zgodnie z treścią art. art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)
Pogląd, iż stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego i uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 2 września 1999r. w sprawie IV SA 1360/97/Lex nr 47 852/, w wyroku z dnia 11 sierpnia 1999r. w sprawie II SA 1294/99/Lex.nr46246/ i w wyroku z dnia 25 października 1999r. w sprawie II SA 1294/99 /Lex nr46246/. Sąd w obecnym składzie podziela poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.