Uzasadnienie
Prezydent Miasta T., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 3 pkt 21, art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz. 992 ze zm.), art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r, poz. 1548), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013r., poz. 3); art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2012r., nr 161, poz. 959), odmówił B. H., przyznania od dnia 1 stycznia 2013r. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego na matkę S. H. Od powyższej decyzji odwołała się B. H., wskazując że opiekuje się od wielu lat 82 letnia matką, której stan zdrowia stale się pogarsza.
Decyzję o przyznaniu świadczenia otrzymała bezterminowo, zatem sporny dodatek winien zostać jej przyznany. Wskazała, że świadczenie pielęgnacyjne, które miała przyznane na stałe, było jedynym jej dochodem. Nie rozumie, dlaczego została pozbawiona tego świadczenia, skoro matka (82 lata) nadal wymaga jej opieki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...].
W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż warunki nabywana prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń, określa ustawa o świadczeniach rodzinnych, znowelizowana ustawą z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. W wyniku tej zmiany nastąpiła modyfikacja zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego oraz do katalogu świadczeń opiekuńczych wprowadzono nowe świadczenie, tj. specjalny zasiłek opiekuńczy.
Dodano, że jednocześnie ustawodawca wprowadził okres przejściowy, uprawniający osoby otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów dotychczasowych, do otrzymywania tego świadczenia przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli do 30 czerwca 2013r. W związku z powyższym osoby dotychczas otrzymujące świadczenia pielęgnacyjne i spełniające warunki określone w przepisach dotychczasowych zachowały prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości dotychczasowej, tj. 520 zł (art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej). Decyzje o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, pozostały w mocy do dnia 30 czerwca 2013r., czyli przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Po upływie tego okresu decyzje te wygasły z mocy prawa (art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej), o czym organ właściwy zobowiązany był poinformować osoby otrzymujące świadczenia pielęgnacyjne w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.
Nadto osobom uprawnionym do świadczeń pielęgnacyjnych, które spełniają nowe warunki określone w art. 17 ustawy uprawniające do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego na nowych zasadach, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej). Dodatek ten przysługuje w wysokości 100,00 zł miesięcznie.
Powyższą decyzję B. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z dnia [...], wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 458/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków, określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., póz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zgodnie z opinią wyrażaną w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego, celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302).
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej postanowieniu, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem.
W tej sytuacji, Sąd podzielił przytoczony podgląd doktryny i postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunatem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
LS