Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku J. C. o przyznanie uprawnienia określonego w ustawie z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).
W jego uzasadnieniu podał, że w dniu 20 stycznia 2003r. strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie uprawnień określonych w ustawie z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym o zgodność art. 4 ust. 5 powołanej ustawy z Konstytucją RP. W związku z powyższym, powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., Kierownik Urzędu wskazał, że rozstrzygnięcie przez Trybunał tej kwestii ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy i dlatego należy je uznać za zagadnienie wstępne, od którego zależy wydanie decyzji.
Nie zgadzając się z w/w postanowieniem w dniu [...] J. C. złożył do Kierownika Urzędu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 2 lit a, art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W dniu 18 czerwca 2003r. J. C. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...].W jej uzasadnieniu podał, iż nie zgadza się tym, że wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji można było składać do dnia 31 grudnia 1999r., gdyż opóźnienie w składaniu przez niego dokumentów nie wynikał z jego winy, lecz z długiego okresu oczekiwania na nie z Niemiec.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o umorzenie postępowania. Podnosząc, iż wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r., sygn. akt P 24/02 (Dz. U. Nr 110, poz. 1060) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) z art. 2 oraz 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Kierownik Urzędu podał, że w związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie i pismem z dnia 30 lipca 2003r. zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego.
Na rozprawie w dniu 9 marca skarżący J. C. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofniecie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Skarżący cofnął skargę na postanowienie, którego przedmiotem było zawieszenie postępowania wobec podjęcia tegoż postępowania przez organ.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271).