Uzasadnienie
II SA/Łd 970/12
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę I.C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył organ administracji, zaś ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej – adw. R.K. sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, nieopłaconego w całości ani w części.
Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej ponownie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały pokryte w całości ani w części, wnosząc o przyznanie kosztów z tytułu udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w kwocie 120 zł oraz z tytułu przejazdu prywatnym samochodem osobowym o pojemności większej niż 900 cm3 na trasie siedziba kancelarii – siedziba sądu II instancji – siedziba kancelarii (łączna odległość 264 km) w kwocie 220 zł.
Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461), którego przepis § 19 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Stosownie natomiast do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie adwokata to kwota 180 złotych.
O wysokości wynagrodzenia z tego tytułu orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Jeśli zaś idzie o wniosek dotyczący zwrotu kosztów przejazdu, na uwadze należało mieć przepis § 19 pkt 2 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości oraz § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG