Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. T. i M. O. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą, wnosząc o "sprostowanie (...) numeru rejestracyjnego sprawy z [...]".
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Organ wyjaśnił, że toczy się, wszczęte z urzędu, postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania, należącego do M. i T. O., budynku gospodarczego na mieszkalny, usytuowanego na działce nr 470 w R. przy ul. A 1. Sprawa została zarejestrowana pod numerem "[...]" i nadal jest prowadzona pod tym numerem. Skarżący wielokrotnie w trakcie postępowania zarzucali błąd w nadaniu numeru sprawy, a organ nie znalazł podstawy do dokonania jego zmiany w trybie art. 113 k.p.a. O tym fakcie skarżący byli wielokrotnie informowani.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Nadto zgodnie z dyspozycją art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne, takie jak decyzje czy postanowienia.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że w toku postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego jeden z jego współwłaścicieli – T. O. zwrócił się pismem z dnia [...] o sprostowanie numeru prowadzonej sprawy. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. poinformował, że zagadnienie numeru sprawy było już wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień i brak jest podstaw do jego sprostowania.
Wobec powyższego wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na wskazane akty i czynności administracyjne. Niedopuszczalną jest skarga na pismo o charakterze informacyjnym, gdyż pismo takie nie rodzi po stronie skarżących żadnych praw i obowiązków, tym samym nie ma charakteru aktu administracyjnego. W treści rozpoznawanej skargi, skarżący nie wskazali na żaden tego typu akt będący przejawem władzy organu i podlegający kontroli sądowej.
W tym miejscu warto wspomnieć, że ewentualne błędne nadanie numeru sprawy skarżący mogą kwestionować na etapie zaskarżenia aktu kończącego postępowanie w pierwszej instancji lub w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wydaniu aktu administracyjnego w drugiej instancji. Jeśli z kolei strona uważa, że jakiś jej wniosek nie został rozpatrzony przez organ zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po uprzednim wyczerpaniu trybu z art. 37 k.p.a.
Mając na uwadze treść art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy także, że minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną to: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.
Ponadto decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie pismo organu z dnia 24 kwietnia 2013 roku odnoszące się do sprostowania numeru sprawy, nie zawiera jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie zawiera podstawy prawnej oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niego odwołanie. W konsekwencji pisma tego nie można uznać za decyzję, która załatwia sprawę administracyjną co do istoty. Treść kwestionowanego pisma bezsprzecznie wskazuje, iż owo pismo jest wyłącznie odpowiedzią na wniosek z dnia [...].
Skoro zatem skarga T. i M. O. nie jest skargą na akt lub czynność z art. 3 § 2 p.p.s.a., tym samym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. a.bł.