Postanowienie WSA w Łodzi z 26 października 2005 r., II SA/Łd 976/05

Sąd

Dnia 26 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi G. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Blewązka

Uzasadnienie

W dniu 12 września 2005 roku G. G. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] odmawiającą przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z ze zm.). Zaskarżona decyzja wydana została jako decyzja organu I instancji. Skarżąca pouczona została o tym, iż będąc niezadowoloną z jej treści może ją zaskarżyć do tego samego organu składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. Skarżąca powyższą decyzję otrzymała w dniu 30 sierpnia 2005 roku i nie skierowała do organu administracji wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wywodząc w uzasadnieniu zajętego stanowiska, iż skarżąca wywiodła skargę do sądu administracyjnego na decyzję z dnia z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z ze zm.), bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia jakie przysługiwały jej w postępowaniu przed organem administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Oceniając sytuację, jaka istnieje w niniejszej sprawie w następstwie wniesienia skargi na decyzję organu administracji wskazać wypada, iż przepis art. 52 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie p.p.s.a.) stanowi, iż skargę na decyzję, postanowienie lub czynność organu administracji można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Skarżąca wywiodła w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego skargę na decyzję mającą charakter pierwszoinstancyjny. Od decyzji tej przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym skarżąca została pouczona w kwestionowanej decyzji. Zaniechanie skorzystania z powyższego środka zaskarżenia prowadzi do wniosku, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych przez ustawę w ramach postępowania administracyjnego. Tym samym przed skarżącą nie jest otwarta droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wniesioną zaś skargę uznać wypada za niedopuszczalną "z innych przyczyn" w rozumieniu przepisu art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. i jako taką odrzucić.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.