Uzasadnienie
B. K. i K. K. zaskarżyli do sądu administracyjnego uchwałę Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006r., nr LXVII/561/06, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Łd 967/07.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, stosownie do uchwały Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 sierpnia 2007r., nr XII/148/07, w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej w Pabianicach.
Pismem z dnia 29 lipca 2014r. organ administracji poinformował o podjęciu przez Radę Miejską w Pabianicach w dniu 15 maja 2014r., nr LVII/729/14, uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tereny w Pabianicach: pierwszy ograniczony ulicami: ul. Gen. "Waltera" Janke, ul. Projektowaną 6KD-G2/2, granicą Tuszyńsko-Dłutowsko-Grabiańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, granicą lasu i ul. Sienną oraz drugi ograniczony ulicami: ul. Popławską (dawny ślad), ul. Smugową, ul. Bugaj, korytem rzeki Dobrzynki, ul. Świetlickiego, ul. Gen. "Waltera" Janke, na podstawie której zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006r., nr LXVII/561/06, utraciła moc.
Postanowieniem z dnia 6 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie, a sprawie została nadana nowa sygnatura akt II SA/Łd 978/14.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący B. K. i K. K. złożyli oświadczenia o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Oświadczenie to znajduje uzasadnienie w obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadzie dyspozycyjności, rozumianej jako przysługujące stronom postępowania uprawnienie do rozporządzania jego przedmiotem oraz do rozporządzania uprawnieniami, jakie przysługują im na mocy przepisów procesowych. Sąd ma obowiązek uwzględnić cofnięcie skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, dlatego na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji.
LS