Uzasadnienie
II SA/Łd 983/19
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z [...] (znak [...]) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wydaną z upoważnienia Burmistrza B. z [...]. (znak: [...]) odmawiającą T.S. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.) [dalej: ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem T.S. z 3 kwietnia 2019 r. o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, z uwagi na trudną sytuacją dochodową i rodzinną wnioskodawcy.
Rozpatrując wniosek organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie od 1 listopada 2011 r. do 24 lipca 2015 r. wypłacono osobom uprawnionym (J.S. i K.S.) świadczenia z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 45.000 zł. Egzekucja tych należności, prowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., okazała się bezskuteczna. Od 1 listopada 2011 r. na poczet zadłużenia wpłynęło łącznie 2.120 zł, a tym samym do spłaty pozostało 42.880 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi na dzień spłaty zadłużenia.
Organ pierwszej instancji, analizując sytuację rodzinną, dochodową oraz zawodową dłużnika, wskazał, że wnioskodawca był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ostatnio zaś pracował w okresie od 18 czerwca do 31 października 2018 r. na 1/4 etatu, jako pracownik fizyczny; posiadał prawo jazdy kategorii B. Wnioskodawca prowadził wspólne gospodarstwo domowe z żoną J. S. i trójką dzieci, przy czym na jego utrzymaniu pozostawało dwoje dzieci z tego małżeństwa. Ponadto J.S. zajmowała się wychowaniem niepełnosprawnego dziecka z poprzedniego małżeństwa. Stałe miesięczne wydatki rodziny, związane z mieszkaniem i leczeniem wynosiły 490 zł. J.S. pobierała z MOPS w B. świadczenia w łącznej wysokości 4.344,42 zł.
Wnioskodawca nie posiadał nieruchomości, ruchomości ani zasobów pieniężnych. Chorował na cukrzycę, nadciśnienie, dnę moczanową, choroby układu krążenia, otyłość oraz schorzenia ortopedyczne. Wnioskodawca legitymował się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności ze wskazaniem, że może świadczyć pracę w warunkach pracy chronionej. Orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...]. w tym przedmiocie wydano na okres do 31 maja 2020 r.
Organ pierwszej instancji uznał, że żądanie T.S. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że od 2011 r. wnioskodawca nie starał się o zmniejszenie alimentów na drodze sądowej oraz nie składał wniosków o odroczenie terminu płatności czy rozłożenie zadłużenia na raty. Odnosząc się do przedstawionego przez wnioskodawcę orzeczenia o zaliczeniu go do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na czasowe ograniczenie niepełnosprawności (do 31 maja 2020 r.). Ponadto w jego ocenie wydane orzeczenie nie oznaczało, że strona w ogóle nie może podjąć zatrudnienia. Wnioskodawca pozostawał zarejestrowany jako osoba bezrobotna i miał możliwość - zdaniem organu - podjęcia pracy w warunkach chronionych, a także szereg innych możliwości, takich jak m.in.: szkolenia, staż czy prace interwencyjne.
Ostatecznie organ pierwszej instancji decyzją z [...], na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów odmówił T.S. umorzenia należności z tytułu wskazanych wyżej świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W treści odwołania wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Ponadto wniósł o załączenie w poczet materiału dowodowego wspomnianego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] na okoliczność stanu zdrowia i możliwości zarobkowych oraz aktu urodzenia W.P.S., na okoliczność zwiększenia kosztów utrzymania rodziny i niemożność spłaty roszczeń gminy przez odwołującego. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem odwołującego, sporne w sprawie były okoliczności faktyczne sprawy, mające bezpośredni wpływ na ocenę możliwości umorzenia jego zadłużenia, to jest jego sytuacja dochodowa i rodzinna. Organ pierwszej instancji uznał przede wszystkim, że stan zdrowia odwołującego pozwala na podjęcie przez niego pracy, a w każdym razie, że wnioskodawca nie wykazał, że pracy nie może podjąć lub próby podjęcia przez niego pracy były bezskuteczne. Tymczasem odwołujący nie miał możliwości spłaty zadłużenia. Niezależnie od tego, że był osobą niepełnosprawną, istotną okolicznością było też to, że 16 sierpnia 2019 r. urodził mu się syn, a zatem koszty utrzymania całej rodziny uległy zwiększeniu, mimo że jego sytuacja dochodowa pozostała bez zmian.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało między innymi, że organ pierwszej instancji, dysponował dokumentacją dotyczącą sytuacji zdrowotnej i życiowej odwołującego (zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia, wyniki badań), a ponadto zwrócił się do MOPS w B. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego u dłużnika alimentacyjnego dla ustalenia istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, to jest sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika. Bezzasadny okazał się zatem zawarty w odwołaniu zarzut, jakoby organ pierwszej instancji wydając rozstrzygnięcie nie uwzględnił aktualnej sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy. Kolegium podkreśliło dalej, że zadłużenie T.S. bezspornie powstało na skutek niedopełnienia obowiązku alimentacji na rzecz osób uprawnionych, a zatem jest - jako dłużnik alimentacyjny - zobowiązany do zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Kolegium wskazało, że umorzenie tego rodzaju należności ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu.
Analizując sytuację wnioskodawcy Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji i uznało, że z orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z [...] wynika, że T.S. może nadal świadczyć pracę, choć w warunkach pracy chronionej. Kolegium zauważyło, że odwołujący ma 42 lata, a więc nadal znajduje się w wieku produkcyjnym. Mając na uwadze czasowy charakter orzeczenia nie można było wykluczyć, że stan zdrowia wnioskodawcy ulegnie poprawie i będzie miał możliwość zatrudnienia i dokonania spłaty zadłużenia.
W ocenie Kolegium trudna sytuacja finansowa, czy brak stałej pracy, są cechą większości zobowiązanych, za których świadczenia wypłaca fundusz alimentacyjny, nie stanowią zatem okoliczności wyjątkowych. Okolicznością taką nie jest także posiadanie innych dzieci na utrzymaniu. Ostatecznie zatem Kolegium przyjęło, że wprawdzie sytuacja materialna wnioskodawcy była trudna, jednak nie stanowiła wystarczającej przesłanki uzasadniającej umorzenie w całości wraz z odsetkami należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na wymienioną wyżej decyzję T.S., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzuty:
(1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez:
- - brak odpowiedniego rozważenia materiału sprawy i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności błędne ustalenie, iż skarżący nie znajduje się w wyjątkowej sytuacji uzasadniającej umorzenie należności wraz z odsetkami, w sytuacji, gdy skarżący jest osobą niepełnosprawną i trwale bezrobotną z uwagi na zły stan zdrowia, a także posiadającą na utrzymaniu czwórkę dzieci;
- - zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ortopedy i wyprowadzenie wniosków o możliwej poprawie zdrowia skarżącego, pomimo braku jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie;
(2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego błędne zastosowanie i bezzasadne stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności.
W uzasadnieniu wskazał, że jego rodzina uzyskuje dochody w łącznej kwocie 4.344,42 zł, które w całości przeznacza na własne utrzymanie, w szczególności na zaspokojenie potrzeb czwórki małoletnich dzieci (w tym jednego niepełnosprawnego). Sam skarżący jest osobą niepełnosprawną i długotrwale bezrobotną. Wskutek licznych schorzeń nie ma możliwości podjęcia pracy, nie ma też żadnych środków pozwalających na spłatę zadłużenia. W ocenie skarżącego ustalenia organu w tym zakresie są dowolne i niezrozumiałe. Organ stwierdził, że skarżący będzie miał możliwość podjęcia pracy, gdyż niepełnosprawność nie jest ustalona na stałe i ma możliwość pracy w warunkach pracy chronionej, a zatem może uzyskiwać dochody. Organ nie przeprowadził jednak w tym zakresie żadnego dowodu, a trudno przypuszczać, że miał wiedzę medyczną pozwalającą czynić takie ustalenia. W tej sytuacji, wymagającej wiedzy specjalnej, organ powinien powołać biegłego. Ponadto organ wydając decyzję powinien wziąć pod uwagę stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji. Nie może zatem brać pod uwagę możliwości poprawy stanu zdrowia skarżącego w przyszłości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący popierał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.
W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z akt sprawy organy dysponowały dokumentacją sytuacji zdrowotnej i życiowej skarżącego, w tym zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia oraz wynikami badań. Przeprowadziły wywiad środowiskowy u skarżącego celem ustalenia jego sytuacji dochodowej i rodzinnej. Ponadto organy przy ocenie materiału dowodowego dochowały obowiązków wynikających z art. 80 k.p.a. Stwierdzić również trzeba, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej.
Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż strona skarżąca odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest, wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 10 września 2019 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Podstawę materialnoprawną opisanej decyzji stanowi przepis art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.
Analiza przywołanego przepisu art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie pozostawia wątpliwości, że decyzja wydawana na jego podstawie zapada w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty przez ustawodawcę zwrot: "organ może umorzyć". Oznacza to sytuację, w której właściwy organ administracji ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia, z jednej strony może bowiem umorzyć należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, z drugiej zaś może odmówić zastosowania tego rodzaju ulgi. Istotne jest jednak, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza jakiejkolwiek dowolności.
Liczne orzeczenia sądów administracyjnych wypracowały pogląd, podzielany przez tutejszy Sąd, iż umorzenie na podstawie powołanego wyżej przepisu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Innymi słowy, przesłanką zastosowania ulgi w postaci umorzenia powyższych należności jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej oraz rodzinnej dłużnika alimentacyjnego i ocena tej sytuacji.
Wskazane uznanie administracyjne, towarzyszące wydaniu decyzji, oznacza, że organ ją podejmujący ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy. Nie ulega wątpliwości, że decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia niż decyzje o charakterze związanym, gdyż powinny wskazywać, jakie względy zdecydowały, że to, a nie inne, rozstrzygnięcie w sprawie zapadło (por. wyroki NSA: z 4 września 2018 r., I OSK 2604/16; z 13 listopada 2019 r., I OSK 746/18; z 5 czerwca 2019 r., I OSK 2043/17; wyrok WSA w Łodzi z 18 grudnia 2019 r., I SA/Łd 604/19).
Odnotować przy tym należy, iż kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym oraz wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2011 r., I OSK 1794/10; wyroki WSA: w Opolu z 15 października 2019 r., II SA/Op 289/19; w Gliwicach z 14 czerwca 2019 r., II SA/Gl 400/19).
Zdaniem Sądu, organy dokonując oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika prawidłowo orzekały mając na uwadze nie tylko aktualną sytuację dłużnika, lecz także oceniając, czy istnieją widoki na poprawę jego sytuacji w przyszłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2020 r., II SA/Po 221/19). Powyższa uwaga na gruncie niniejszej sprawy nabiera o tyle znaczenia, iż skarżący jest osobą w wieku produkcyjnym z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności na czas określony i oczekuje na zabieg mogący poprawić stan zdrowia. Stąd prawidłowo organy uznały, że skarżący obecnie nie jest całkowicie wykluczony z rynku pracy i może starać się o pracę w warunkach chronionych, a ponadto w przyszłości ma szansę na polepszenie swojej sytuacji zdrowotnej i zarobkowej.
Nie można również pominąć, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być odebrane jako forma zachęcenia innych osób do unikania partycypowania w kosztach utrzymania własnych dzieci, w sytuacji gdy sytuacja materialna i osobista dłużnika nie jest następstwem pojawienia się zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych, lecz wynika ona z zaniedbań, które miały miejsce przed kilku laty i obecnie dłużnik ponosi tego negatywne konsekwencje (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2019 r., II SA/Gl 1049/19).
Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń powinna być analizowana przy uwzględnieniu faktu, że dłużnik alimentacyjny co do zasady jest osobą borykającą się z trudnościami finansowymi. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go więc wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Umorzenie należności alimentacyjnych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 stycznia 2020 r., IV Sa/Po 1180/18).
W tym miejscu zaakcentować należy, że skarżący (urodzony w 1977 roku) posiada bardzo skromny całkowity staż pracy (dotychczas przepracował tylko 5 lat i 5 miesięcy), chociaż choruje przewlekle dopiero od 2016 roku. Natomiast zakładając obecną rodzinę (troje dzieci urodzone w latach 2012, 2013 i 2019 z małżeństwa zawartego w 2018 r.) miał już świadomość obciążenia obowiązkiem alimentacyjnym wobec dwojga dzieci z pierwszego małżeństwa (ur. w 2002 i 2006 roku), skoro postępowanie egzekucyjne alimentów na najstarsze dzieci (J. i K.) prowadzona jest od 2011 roku.
Skarżący zatem stopniowo świadomie doprowadził się do coraz większego obciążenia obowiązkami alimentacyjnymi, przy jednoczesnym ograniczeniu aktywności zarobkowej, a obecny stan nie jest wynikiem zdarzenia nagłego i nieprzewidywalnego. Takim argumentem nie może być też okoliczność, iż w rodzinie znajduje się niepełnosprawne dziecko, bowiem nie jest to dziecko skarżącego, co do którego byłby obciążony obowiązkiem alimentacyjnym.
Skarżący nie może również zasłaniać tym, iż ma na utrzymaniu dzieci, które z nim obecnie zamieszkują, skoro po pierwsze: z akt wynika, iż obecnie skarżący nie wykazuje przychodu i nie przyczynia się do utrzymania rodziny, a po drugie: skarżący nie może dowolnie wybierać, wobec których swoich dzieci wypełni obowiązki alimentacyjne. Przede wszystkim nie można zapominać, że obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców wobec każdego z ich dzieci, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą i podlega konstytucyjnej ochronie ze strony państwa (art. 72 Konstytucji RP). Fakt wypłaty przez Państwo świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej z tytułu zasądzonych alimentów, nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku alimentacji wobec własnego dziecka.
Co więcej każde umorzenie zadłużenia alimentacyjnego powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych. W takiej sytuacji, gdzie brak jest szczególnie uzasadnionej okoliczności uzasadniającej umorzenie, byłoby to sprzeczne z założeniami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i prowadziłoby do niedozwolonej, bowiem rozszerzającej, interpretacji przesłanek z art. 30 ust. 2 tej ustawy (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 roku, I OSK 611/16).
Odnosząc się końcowo do zarzutu skargi zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ortopedy i wyprowadzenie wniosków o możliwej poprawie zdrowia skarżącego, pomimo braku przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie, zdaniem sądu także nie zasługuje on na uwzględnienie.
Trafnie bowiem wskazywały organy na treść orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B., z którego wynikało, że w stosunku do skarżącego orzeczono czasowo stan niepełnosprawności. Z treści tego orzeczenia wynika jednoznacznie, że według wiedzy medycznej składu orzekającego posiadany rodzaj schorzenia, przebieg choroby zasadniczej, wyniki dotychczasowego leczenia wskazują, iż stan zdrowia skarżącego rokuje poprawę i dlatego orzeczono stosunku do niego stopień niepełnosprawności okresowo. Z powyższego wynika zatem, że organ oparł swoje ustalenia na konkretnych dowodach materialnych w postaci orzeczenia organu właściwego do oceny stanu zdrowia skarżącego. Nie było tym samym potrzeby przeprowadzania dodatkowych analiz, w szczególności zasięgania opinii biegłego.
Reasumując, zdaniem Sądu, odzwierciedlona w materiałach sprawy sytuacja rodzinna i dochodowa skarżącego ubiegającego się o umorzenie należności nie wyróżnia strony spośród innych dłużników.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
IB