Uzasadnienie
M. T. F. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych środków do życia i nie osiąga dochodów, a ponadto nie posiada żadnego majątku. Ponadto oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w osobie referendarza sądowego, postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 roku przyznał M. T. F. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W motywach rozstrzygnięcia sąd wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W ocenie Sądu sytuacja życiowa skarżącego powoduje, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
W dniu 19 lutego 2008 roku skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia wyrażając swoje niezadowolenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z unormowaniem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na skutecznie wniesiony przez stronę skarżącą sprzeciw, postanowienie z dnia 31 stycznia 2008 roku utraciło moc prawną, a wniosek M. T. F. podlega rozpoznaniu przez Sąd na nowo.
Stosownie do przepisu art. 243 § 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, niedysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym Sąd uznał, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie (art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno – bytową skarżącego, w tym fakt braku stałego dochodu, który utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych.
W tej sytuacji, zdaniem Sądu, ewentualna konieczność poniesienia kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
K.O.