Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 104 i 105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie ustępu suchego zlokalizowanego w obrębie nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Z..
Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji stwierdził, że ustęp suchy funkcjonuje na nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Z. już od kilkudziesięciu lat (co najmniej od 1976r.). Jego usytuowanie jest zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w okresie jego realizacji. Również obowiązujące obecnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej określają minimalną odległość dołów ustępowych nie skanalizowanych od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – 5 m, a od granicy działki sąsiedniej – 2m (§ 36) co przedmiotowym przypadku jest zachowane.
Od powyższej decyzji odwołał się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. J. W. wnosząc o zmianę decyzji. W jego ocenie organ powinien dla oceny zgodności lokalizacji tego obiektu z obowiązującym prawem powinien powołać § 36 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Ta część przepisu podaje bowiem, że doły na ustępy nie skanalizowane muszą się znajdować w odległości co najmniej 7,5m od granicy działki sąsiedniej lub drogi. A te wymogi, jeżeli pomiary były dokonane prawidłowo, nie są zachowane. W tej sytuacji, zdaniem odwołującego się, nie może być mowy o umorzeniu postępowania. Ponadto PINB powołał się na fakt funkcjonowania ustępu od co najmniej 1976r. i że w tym okresie takie usytuowanie było zgodne z prawem, nie powołując jednak obowiązujących wówczas przepisów prawa budowlanego, co uniemożliwia zweryfikowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest w sprawie, iż na nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Z. znajduje się suchy ustęp wybudowany w latach siedemdziesiątych. Inwestor podczas oględzin nie przedłożył decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy wiec uznać, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania wykonany został samowolnie. Zgodnie z art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974r., w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, w omawianym przypadku bez decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
W dniu 26 czerwca 2003 r. T. H. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję i domagał się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, iż niezrozumiałym jest, że suchy ustęp został wybudowany przez ADM w Z. a od niego żąda się decyzji o pozwoleniu na budowę twierdząc, że obiekt wykonany został samowolnie. Skarżący podnosił również, że będąc właścicielem tejże posesji nie dokonał żadnych naniesień budowlanych i takowy tryb postępowania jest dla niego niezrozumiały.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podkreślił, iż z chwila nabycia działki, inwestor odpowiedzialny jest za wszelkie naniesienia jakie się na niej znajdują. Stwierdzenie organu I instancji jakoby obiekt został wykonany zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać obiekty, nie zwalnia organu od prowadzenia postępowania w celu legalizacji obiektu.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], podjętą po uchyleniu decyzji z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 104 i 105 k.p.a. ponownie umorzył postępowanie w sprawie ustępu suchego zlokalizowanego w obrębie nieruchomości położonej przy ul. A 76 w Z. Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005r. skarżący T. H. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na rozprawie w dniu 26 stycznia skarżący T. H. oświadczył, iż cofa skargę.
Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofniecie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Jak wynika to z akt przedmiotowej sprawy, po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji decyzją zaskarżoną, wydał decyzję satysfakcjonującą skarżącego. Tym samym więc oświadczenie o cofnięciu skargi dotyczącej decyzji zastąpionej już inną decyzją i o niecelowości kontynuowania postępowania sądowego nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie przed sądem.