Uzasadnienie
J. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 kpa wskazując, iż została ona doręczona skarżącemu bez podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. W tej sytuacji J. W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Jako dowód załączył oryginał doręczonego pisma.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi. Dyrektor wyjaśnił, iż w dniu 12 sierpnia 2005 r. przygotowano projekt decyzji administracyjnej, który został wysłany do skarżącego. Organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 30 lipca 1982 r. sygn. akt I SA 547/82, postanowienie z dnia 27 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1509/98, wyrok z dnia 31 stycznia 1991 r. sygn. akt SA/Kr 1304/90) uznał, iż naruszenie art. 107 kpa, a zwłaszcza brak podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji powoduje nieistnienie decyzji w obrocie prawnym. W zaistniałej sytuacji, organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została podpisana przez Zastępcę Dyrektora z upoważnienia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. i wysłana skarżącemu. W związku z powyższym zasadne byłoby w ocenie organu umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ustawodawca określił elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna. Są nimi: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Z kolei decyzja, w stosunku do której może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia skargi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo że nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć trzeba: oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje zatem pismo organu jako decyzję (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81, OSP 1982/9/169, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999 r. I SA 1509/98 – niepublikowany). Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, iż decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej ogłoszenia bądź doręczenia adresatowi. Z tym bowiem momentem wiąże ona organ, który ją wydał, a adresatowi wskazuje, w jaki sposób będzie wpływać na jego prawa lub obowiązki. Jeżeli natomiast pismo, nazwane przez organ decyzją, nie posiada jednego z wymienionych wyżej niezbędnych elementów decyzji, tak jak w rozpatrywanej sprawie (brak podpisu osoby upoważnionej do podpisania decyzji), to mimo doręczenia go stronie postępowania nie wywiera ono skutków prawnych, ponieważ nie może zostać uznane ze decyzję, a co najwyżej za jej projekt. W takiej sytuacji przyjąć trzeba, że decyzja nie została przez organ wydana. Stanowisko takie zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 1982 r., sygn. akt I SA 547/82 (niepublikowany), z którym skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący J. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...]. Zostało ono skierowane do J. W., nie zostało jednak podpisane przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Odpowiadając na skargę organ administracji wyjaśnił, iż pismo to było jedynie projektem decyzji, przesłanym do skarżącego. Podniósł również, iż w dniu 13 października 2005 r. po rozpatrzeniu odwołania J. W. organ odwoławczy wydał decyzję drugoinstancyjną i doręczył ją skarżącemu.
W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji zasadny jest wniosek, iż skoro pismo organu odwoławczego było jedynie projektem decyzji, to decyzja w rzeczywistości nie została wydana. Skargę na nieistniejącą decyzję a jedynie na pismo będące jej projektem należy zatem uznać za niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).