Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania W. Ś. -uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...], znak: [...] o pozostawieniu sprawy w przedmiocie przyznania pomocy społecznej bez rozpoznania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Na powyższą decyzję W.Ś. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi.
Kolegium podniosło, iż decyzja Dyrektora MOPR w S. z dnia [...] o pozostawieniu sprawy W.Ś. bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wydana została bez podstawy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora MOPR w S., ponieważ sprawa wymagała merytorycznego zakończenia. Kolegium podało, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał decyzję z dnia [...], znak: [...], którą przyznano W.Ś. zasiłek celowy w wysokości 150 zł.(decyzja - k. 20 akt administracyjnych)
W piśmie procesowym z dnia 27 października 2005 r. W. Ś. cofnęła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]., Nr [...] i wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego w związku z "pozytywnym załatwieniem sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści tego przepisu wynika ogólna zasada, na mocy której skarżący może rozporządzać skutecznie wniesioną przez siebie skargą i ewentualna rezygnacja z rozpoznania skargi przez Sąd, jest co do zasady dla Sądu wiążąca.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2).
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową. Składając takie oświadczenie woli skarżący rezygnuje z postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym z rozpoznania skargi przez Sąd. Zgodnie z zasadą dyspozycyjności strona postępowania sądowego może rozporządzać swoimi uprawnieniami procesowymi. Od woli skarżącego zależy, czy zostanie wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne a nadto Sąd - co do zasady - jest związany cofnięciem skargi. Oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi podlega jednak ocenie Sądu w zakresie jego dopuszczalności.
Oceniając oświadczenie woli skarżącej W.Ś. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 cytowanej ustawy i nie zmierzające do obejścia prawa bądź też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W.Ś. wyjaśniła przyczyny cofnięcia skargi. Skarżąca zrezygnowała z postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wydania przez Dyrektora MOPR w S. decyzji z dnia [...], znak: [...]. Powyższą decyzją, załączoną do akt administracyjnych, wydaną z upoważnienia Prezydenta S., Dyrektor MOPR w S. przyznał skarżącej zasiłek celowy w kwocie 150 zł. A zatem skarżąca otrzymała świadczenie z pomocy społecznej, o które ubiegała się w swoim wniosku z dnia 17 czerwca 2005 r.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w postanowieniu.