Uzasadnienie
E. K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08).
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, W. 1996, s. 147).
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymując w mocy decyzję odmawiającą nakazania – S. i J. W. oraz B. K. - właścicielom gruntu działki nr [...] w K. D. przywrócenia stanu wody na gruncie na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] położonych w K. D. sąsiadujących z działką, stanowiącą własność G. D..
Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja ma wyłącznie formalny charakter, nie nakłada bezpośrednio na właścicieli gruntu działki nr [...] w K. D. obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
Ponadto konstrukcja art. 61 § 3 powyższej ustawy wskazuje, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała okoliczności uzasadniających ten wniosek w świetle powołanego wyżej przepisu, lecz podniosła wyłącznie argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonego aktu. W tej sytuacji wskazać należy, iż na tym etapie postępowania Sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 cyt. ustawy. Brak uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu powoduje, że Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04, niepubl.).
Należy także wskazać, że zgodnie z art. 61 § 6 cyt. ustawy postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skutek ten wywołuje każde orzeczenie kończące postępowanie, a więc zarówno wyrok uwzględniający skargę, jak i oddalający ją, a także postanowienie kończące postępowanie w sprawie.
W tej sytuacji wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.