Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych K. Ł. na rzecz osoby uprawnionej – P. B. w okresie od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 30 września 2013 r.
Po dwukrotnym awizowaniu (odpowiednio w dniach: 18 czerwca 2014 r. i 26 czerwca 2014 r.) skierowanej do K. Ł. przesyłki zawierającej powołaną decyzję ostateczną, została ona zwrócona do organu jako niepodjęta w terminie (k. 40 akt administracyjnych organu II instancji).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na tę decyzję K. Ł. wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]w dniu 1 października 2014 r., składając ją osobiście w siedzibie organu (k. 3 akt sądowych). W skardze skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (postanowienie – k. 20-23). Postanowienie to nie zostało przez żadną ze stron postępowania w ustawowym terminie zaskarżone w drodze zażalenia, uzyskując tym samym walor prawomocności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], po raz pierwszy awizowaną w dniu 18 czerwca 2014 r., a następnie w dniu 26 czerwca 2014 r., należało uznać za doręczoną skarżącej w dniu 2 lipca 2014 r. Wynika to z dyspozycji art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. dalej jako "k.p.a."), według którego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego – w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (do rąk własnych adresata, bądź – w razie niezastania adresata w domu – do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, jeżeli podejmują się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o możliwości jego odbioru. Jeżeli pomimo dwukrotnego awizowania adresat nie odbierze pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W opisanych okolicznościach, skoro datą doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji był dzień 2 lipca 2014 r. to stwierdzić należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upłynął w dniu 1 sierpnia 2014 r.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje zaś okoliczność, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, dokonując tej czynności dopiero w dniu 1 października 2014 r. Wprawdzie skarżąca zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże wniosek ten został odrzucony prawomocnym postanowieniem Sądu.
W takiej sytuacji skarga K. Ł., jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, który na mocy prawomocnego postanowienia Sądu nie został przywrócony, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.