Wyrok WSA w Lublinie z 10 marca 2004 r., II SA/Lu 101/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 10 marca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej 10,00 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia Nsa Maciej Kierek, Sędzia NSA Witold Falczyński, Bogusław Wiśniewski (spr.)/asesor WSA/
Ref.st.Joanna Janiak protokolant

Uzasadnienie

II SA / Lu 101/03

Decyzją z dnia [...]października 2002 r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił nakazania E.S. rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego w miejscowości G. na działce nr.geod.3280.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż przedmiotowy budynek został wybudowany w 1968 r przez W.S. w oparciu o stosowne dokumenty, których nie można przedstawić z uwagi na znaczny upływ czasu. Ściany budynku wykonane są z drewnianych bali ustawionych na podwalinie z kamienia, konstrukcję dachu wykonano z drewna i pokryto eternitem. W budynku są prowadzone bieżące naprawy i konserwacje. Jest on wykorzystywany w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

Lokalizacja budynku nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego

Gminy i nie stwarza zagrożenia przeciwpożarowego.

Przeciwko decyzji zaprotestowała M.S. W odwołaniu przekonywała, iż decyzja została wydana bez wcześniejszego rozpoznania złożonych przez nią wniosków dotyczących wyjaśnienia treści przepisów prawa budowlanego oraz ponownego przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku w obecności przedstawiciela straży pożarnej. Podkreśliła, iż o dokonanych oględzinach nie została powiadomiona, co uznała za łamanie prawa. W ocenie odwołującej się budynek jest w bardzo złym stanie technicznym i może grozić katastrofą budowlaną.

O stanie budynku może przesądzić jedynie biegły, a nie inspektorzy nadzoru budowlanego.

Rozpatrujący odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego uznał zaskarżona decyzje za prawidłową. Potwierdzając ustalenia organu I instancji, wskazał dodatkowo, iż najbliższa zabudowa na działce skarżącej znajduje się w odległości 100m od spornego budynku gospodarczego.

Zdaniem organu odwoławczego § 20 ust.1 Zarządzenia Ministra Budownictwa i

Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, dla szop i stodół ze ścianami z drewna lub innych materiałów palnych, odległość od innych budynków, nie osłoniętych ściana przeciwpożarową powinna wynosić co najmniej 25m od drugiego budynku ze ścianami z materiałów palnych lub pokryciem z materiałów łatwopalnych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.S.

ponownie zakwestionowała stan techniczny budynku, dowodząc, iż stwarza on istotne zagrożenie. W budynku nie są wykonywane żadne remonty.Zarzuciła organom prowadzącym sprawę, iż nie uznają norm zużycia technicznego budynków, a także błędne wyliczenie odległości jaka dzieli sporny budynek od najbliższej zabudowy, która jej zdaniem wynosi 8 m. Zaakcentowała po raz kolejny fakt nie powiadomienia jej o dacie przeprowadzanych oględzin nieruchomości w dniu 21 marca 2002 r. przez co uniemożliwiono jej udział w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest pozbawiona podstaw. Jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest ustawowy obowiązek zapewnienia stronom czynnego w nim udziału. Konkretyzacją tej normy jest art.79 § 1 kpa zgodnie z którym strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, a także ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (art.79 § 2 kpa). O znaczeniu omawianej gwarancji procesowej dla strony świadczy ścisłe wskazanie okoliczności usprawiedliwiających jej naruszenie (art. 10 § 2 kpa). Zauważyć należy, iż w myśl art.10 § 1 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, co skłania do wniosku, iż zaniechanie tego obowiązku przy przeprowadzaniu któregokolwiek z dowodów wskazanych w art.79 § 1 kpa jest istotnym naruszeniem wskazanej wyżej reguły.

Nie ma przy tym znaczenia czy przeprowadzany dowód był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy czy też miał mniejszą wartość.

Treść akt sprawy potwierdza zarzut skarżącej dotyczący pozbawienia jej możliwości uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z oględzin jaki miał miejsce w dniu 21 marca 2002r. Nie tylko nie została ona o nich powiadomiona, ale organy orzekające w sprawie nie odniosły się do wniosku skarżącej z dnia 16 października 2002r. o ich ponowne przeprowadzenie z udziałem przedstawiciela straży pożarnej, którego obecność odnotowano przy pierwszych oględzinach. Skoro strona nie miała możliwości udziału i zapoznania się co do przeprowadzonego dowodu zasadnym jest przyjęcie, że i okoliczności faktyczne ustalone w tym postępowaniu nie mogą być uznane za udowodnione. Tym samym otwarta pozostaje kwestia odległości spornego budynku od innych zabudowań i powstania ewentualnego zagrożenia pożarowego. Nie sposób w tej sytuacji podważyć oceny wyrażonej w skardze, iż faktyczna odległość nie wynosi jak wskazano w oględzinach 100 m lecz 8 m.

Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organów administracji publicznej będzie przeprowadzenie ponownych oględzin przedmiotowego budynku w obecności skarżącej i z udziałem przedstawiciela straży pożarnej, a także umożliwienie jej zadawania pytań i składania wniosków.

Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr. 153, poz. 1270) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy.