Wyrok WSA w Lublinie z 20 października 2004 r., II SA/Lu 101/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 20 października 2004r.

Sprawa

sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz
Asystent sędziego Łucja Krasińska protokolant

Uzasadnienie

II SA/Lu 101/04

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania B.K., utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] listopada 2003 r., kierującą B.K. do domu pomocy społecznej, skoro z uwagi na stan zdrowia nie może samodzielnie funkcjonować w środowisku i wymaga całodobowej opieki, a rodzina i organy gminy nie są w stanie zapewnić tej opieki w miejscu zamieszkania. O konieczności umieszczenia B.K. w domu pomocy społecznej bez zgody samej zainteresowanej w sposób prawomocny orzekł Sąd Rejonowy mocą postanowienia z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie [...], a wiążący organy rozstrzygające w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji do czasu uchylenia bądź zmiany wskazanego orzeczenia sądowego, argumenty odwołującej się o poprawie stanu zdrowia i realnej możliwości samodzielnego funkcjonowania w miejscu zamieszkania, podnoszone tytułem uzasadnienia braku zgody na pobyt w domu pomocy społecznej, pozostają bez rozstrzygającego znaczenia dla treści kwestionowanej decyzji.

Tytułem podstawy prawnej przywołało przepisy zawarte w art. 10 a pkt 1, art. 19 ust. 3, art. 35 ust. 5, art. 43 ust. 1, art. 55 e ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a w dalszej kolejności § 17 i § 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 września 2000 r. w sprawie domów pomocy społecznej, przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na powyższe skargę złożyła B.K., wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w toku instancji, zarzucając rażące naruszenie prawa, stanowionego w art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., gdyż po ostatnim leczeniu szpitalnym, zakończonym w marcu 2003 r., jej stan zdrowia uległ znaczącej poprawie, a wobec systematycznego zażywania leków w pełni prawidłowo funkcjonuje w warunkach domowych, mieszkając wraz z rodzicami. Zakwestionowała okoliczność, by w obecnej sytuacji życiowej miała wymagać całodobowej opieki, o którą ani ona sama, ani członkowie jej rodziny nie występowali do organów gminy. W toku postępowania administracyjnego, organy rozstrzygające nie wyjaśniły zatem wszystkich istotnych okoliczności, nie zgromadziły wyczerpująco materiału dowodowego, przy pominięciu stanowiska rodziców oraz samej zainteresowanej. W dalszej kolejności powoływała się na nieznajomość treści postanowienia Sądu Rejonowego z dna [...]lipca 2002 r., gdy obecnie toczy się postępowanie sądowe o jego zmianę. Do skargi dołączyła pisemne oświadczenie członka swej rodziny, siostry mieszkającej na tej samej nieruchomości z deklaracją realizowania bieżącej pieczy nad sytuacją skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową ocenę prawną wraz z leżącą u jej podstaw argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem, gdy objęta badaniem w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja, tego wymogu nie spełnia, jako wydana z naruszeniem przepisów administracyjnego procedowania, pozostającym w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy.

Rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło bowiem, dyktowaną ustawą o postępowaniu w administracji, potrzebę zweryfikowania z urzędu w Sądzie Rejonowym okoliczności ewentualnego toku postępowania sądowego, zmierzającego do zmiany bądź uchylenia prawomocnego postanowienia z dnia 03 lipca 2002 r. o przyjęciu skarżącej do domu pomocy społecznej, zastępującego zgodę samej zainteresowanej, gdy z odpisu prawomocnego już postanowienia wskazanego Sądu Rejonowego, wydanego w sprawie [...] z dnia [...] maja 2004 r., złożonego przy rozpoznawaniu skargi, zmieniającego to z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie [...], poprzez stwierdzenie braku podstaw do przyjęcia B.K. do domu pomocy społecznej bez jej zgody, wynika że sądowa procedura zmierzająca do ponownego zbadania, w świetle sytuacji życiowej skarżącej, orzeczenia, którego moc wiążąca legła u podstaw powziętej, a zaskarżonej decyzji, została wszczęta jeszcze w 2003 r., a zatem przed rozpatrzeniem odwołania B.K. przez organ administracyjny.

Powyższe stanowi o nie wyjaśnieniu w toku postępowania administracyjnego wszystkich rozstrzygających okoliczności prawnych wobec nie wyczerpania dostępnych organowi odwoławczemu źródeł dowodowych, co wbrew dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a.

W dalszej kolejności z naruszeniem wymogów, wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nie zbadał ewentualności zaistnienia zmian w sytuacji zdrowotnej i życiowej, a w szczególności rodzinnej B.K. już na etapie postępowania odwoławczego, w konsekwencji powziął rozstrzygnięcie przy niezrealizowanej dyspozycji art. 15 k.p.a. w związku z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a także powołanych wyżej unormowań art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., gdy dokonywać jurydycznej oceny w aspekcie podstawy faktycznej, wobec braku wymaganej dokumentacji z okresu poprzedzającego najdalej sześciu miesięcy.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, dla organu odwoławczego stanowić będzie oblig do wnikliwego i wszechstronnego rozważenia proceduralnej i materialnoprawnej podstawy do powzięcia ponownego rozstrzygnięcia, przy prawidłowej subsumcji dyspozycji art. 138 k.p.a.

Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz przy zastosowaniu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.