Uzasadnienie
W dniu [...] r. I. D., działając w imieniu własnym oraz reprezentując męża W. D. i syna P. D., złożyła skargę do Sądu na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dniu [...] r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej I. D., w którym oświadczyła, że występując we własnym imieniu oraz w imieniu pozostałych skarżących, cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 13690 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.