Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 1047/12

Uzasadnienie

W dniu 29 października 2012 r. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na brak należytego nadzoru i kontroli Starosty nad Gminną Konserwacyjną Spółką Wodną.

W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że w pierwszym kwartale 2013 r. dokona kontroli statutowej działalności Gminnej Konserwacyjnej Spółki Wodnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

S. M. J. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) określa zakres kognicji sądu administracyjnego, stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z kolei w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest brak należytego nadzoru i kontroli Starosty nad Gminną Konserwacyjną Spółką Wodną.

Tak określony zakres przedmiotowy skargi nie mieści się w pojęciu bezczynności określonym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Bezczynność organu administracji, o której mowa w powołanym przepisie, podlega kognicji sądu administracyjnego tylko wówczas, gdy dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., tj. niewydania decyzji administracyjnej, niewydania postanowienia w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, niewydania innego niż decyzja i postanowienie aktu lub niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także niewydania interpretacji podatkowej.

Nie ulega wątpliwości, że nadzór i kontrola starosty nad spółką wodną nie należy do żadnej z kategorii aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. W szczególności nie stanowi "innego aktu lub czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które są podejmowane w sprawach indywidualnych i dotyczą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA 2006, nr 2, s. 18; postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., OSK 247/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27).

Ponadto, z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. wynika, że jedynymi aktami nadzoru objętymi kognicją sądu administracyjnego są akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Spółka wodna nie jest organem jednostki samorządu terytorialnego, a zatem również i z tego względu akty nadzoru nad nią nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Sądowej kontroli braku należytego nadzoru i kontroli starosty nad działalnością spółki wodnej nie przewiduje również przepis żadnej z ustaw szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 5 tego przepisu.

Skoro zatem, jak wyżej wskazano, brak należytego nadzoru i kontroli starosty nad działalnością spółki wodnej nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego, skarga M. J. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.