Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu zażalenia R. S.A. – uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [..] wymierzające ww. Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu nieprawidłowości przy budowie budynku magazynowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gmina P. i orzekł co do istoty sprawy, wymierzając R. S.A. w karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu nieprawidłowości przy budowie powyższego budynku.
R. S.A. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała, że organ drugiej instancji z rażącym naruszeniem prawa stwierdził, że inwestor dopuścił się istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, przez co naraził inwestora na prowadzenie wobec niego postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także bezpodstawne nałożenie na niego obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego w sytuacji, gdy brak jest do tego podstaw prawnych.
W ocenie skarżącej Spółki spełnione są zatem przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że strona skarżąca przedmiotowy wniosek uzasadniała w istocie wyłącznie zarzutami co do legalności zaskarżonego postanowienia, zaś w żaden sposób nie poparła go argumentami wskazującymi na realne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że stronie skarżącej grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonego aktu, skoro sama skarżąca żadnego takiego zagrożenia nie określiła. Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro wymierzona na jego mocy kara pieniężna podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.
Podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mogły natomiast stanowić zarzuty co do jego legalności, albowiem argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.