Uzasadnienie
W dniu 28 września 2016 r. W. P. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2016 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 27 lipca 2016 r., znak: [...], którym zobowiązano skarżącego do uiszczenia na rzecz organu 2 000 zł, tytułem kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że wykonanie tego aktu będzie miało negatywny wpływ na jego sytuację finansową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest zasadny.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne.
W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).
Podkreślenia wymaga, iż niewątpliwie wykonanie zaskarżonego postanowienia, to jest uiszczenie przez skarżącego na rzecz organu 2 000 zł z tytułu kosztów postępowania rozgraniczeniowego, prowadzić będzie do uszczuplenia jego zasobów finansowych. Okoliczność ta zasadniczo nie może jednak prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani szkody znacznych rozmiarów, albowiem uiszczenie sumy pieniężnej ma – co do zasady – charakter odwracalny. Udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. byłoby więc uzasadnione w razie wykazania przez niego takich nadzwyczajnych okoliczności, które – w jego przypadku – świadczą o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania aktu określonych w tym przepisie.
Skarżący takich okoliczności nie wykazał. Samo twierdzenie, że uiszczenie 2 000 zł na rzecz organu pierwszej instancji doprowadzi do "zamrożenia" tej sumy pieniężnej, a ponadto może doprowadzić do tego, że skarżący "poniesie kolejne straty związane z upominaniem się o zwrot ww. sumy" w żadnym razie nie świadczy o tym, że wykonanie zaskarżonego aktu może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Trzeba również podkreślić, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem aktu. Podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące prawnej wadliwości tego aktu nie dają podstawy do udzielenia jej ochrony tymczasowej.
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.