Uzasadnienie
Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej orzeczeniem z dnia [...] sygn. akt [...] wydanym na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61, poz. 283 z późn. zm.) i § 52 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z późn. zm.) po rozpoznaniu na rozprawie dnia 11 lipca 2002r. zażalenia wniesionego przez M. M. na orzeczenie Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] w sprawie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej "wydalenia ze służby" – utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Dyscyplinarny przytoczył następujące wnioski:
W trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zgromadzone zostały dostateczne dowody przekonywujące, że st. sierżant M. M. w trakcie wykonywania zadań służbowych wprowadził się w stan nietrzeźwości i w tym stanie kierował samochodem służbowym marki "Żuk" nr rejestracyjny [...]. Powyższe stwierdzone zostało badaniem stanu trzeźwości urządzeniem kontrolno-pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia [...] marca 2002 r. z godz. 22,12 – 1,69 promila, 22.23 – 1,6 promila, którego protokół podpisał st.sierżant M. M. (akt. postępowania dyscyplinarnego s. 29).
Zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia o Służbie Więziennej funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej.
W stanie sprawy nie zachodzą okoliczności określone w § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. z dnia 26 listopada 1990r.). Organ ustosunkowując się do zarzutów zażalenia wskazał ponadto, że w rozpatrywanym orzeczeniu wina jest udowodniona poprzez wskazania urządzenia posiadającego atest z badania odbytego w budynku Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] marca 2002r.
Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej uznał, że obwiniony st. sierżant M. M. – starszy kierowca działu kwatermistrzowskiego Aresztu Śledczego dopuścił się rażącego przewinienia w służbie stanowiącego naruszenie art. 125 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o służbie więziennej (Dz.U. Nr 61, poz. 293 z późn.zm.)
Skargę na powyższe orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. M. zarzucając naruszenie § 4 i § 9 ust. 1 pkt 2 i 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 135, poz. 634 z późn.zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego.
Wskazał, że aktualnie skierowany został akt oskarżenia do sądu w sprawie z art. 178 § 1 Kodeksu karnego. Konsekwencje dyscyplinarne winny zostać ewentualnie wyciągnięte w stosunku do niego po prawomocnym wyroku sądowym.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie z podstaw w niej zawartych.
Zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 135, poz. 635) postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony, zaś przeprowadza przełożony lub wyznaczony przez niego funkcjonariusz albo zespół funkcjonariuszy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego prowadzący postępowanie sporządza sprawozdanie kończące postępowanie dyscyplinarne zawierające m.in. dokładne określenie zarzucanego obwinionemu czynu oraz jego skutków, opis ustalonego stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów oraz ewentualne wnioski dotyczące umorzenia postępowania dyscyplinarnego bądź wymiaru kary z uzasadnieniem i wskazaniem okoliczności łagodzących i obciążających (§ 20 cyt. wyżej rozporządzenia.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i po wysłuchaniu obwinionego orzeka się o umorzeniu postępowania bądź uznaniu obwinionego za winnego popełnienia przewinienia i wymierzenia kary.
W rozpatrywanej sprawie w aktach postępowania dyscyplinarnego brak jest "sprawozdania kończącego postępowanie dyscyplinarne" określonego w powołanym wyżej § 20 rozporządzenia z dnia 14 listopada 1996r.
W tym stanie uznać należy, że podmiot wydający orzeczenie nie zachował procedury z powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej.
Stanowi to niewątpliwe uchybienie formalno-procesowe, które podlega z urzędu badaniu przez sąd administracyjny.
Podnieść należy że represyjny charakter postępowania dyscyplinarnego, jego bliskość prawu karnemu uzasadnia konieczność zapewnienia obwinionemu wszelkich gwarancji procesowych.
W tym stanie należy stwierdzić, że orzeczenie dyscyplinarne nie czyni zadość powyższym wymogom i przez to narusza cytowane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego Służby Więziennej (Dz.U. nr 135, poz. 635).
Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.