Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. i G. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. odmawiającą nałożenia na R. i M. S. obowiązku zamurowania otworów okiennych i likwidacji balkonu w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 7214 przy ul. Ś., zlokalizowanej ok. 1 m od granicy działki nr 7213 stanowiącej własność małż. W. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że budynek mieszkalny wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 3 sierpnia 1967 r., jednakże wobec niezachowania dokumentacji technicznej budynku organ nie może jednoznacznie stwierdzić, iż okna i balkon w ścianie szczytowej budynku stanowią odstępstwo od warunków pozwolenia.
Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie można nakazać zamurowania okien i zlikwidowania balkonu bez wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem rozstrzyga ona o zgodności inwestycji z przepisami prawa i korzysta z domniemania prawidłowości.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. i G.W. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji argumentując, iż niezgodne z prawem usytuowanie okien i balkonu w budynku małż. S. narusza interesy skarżących uniemożliwiając zabudowę własnej działki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają, po dniu 1 stycznia 2004 r., rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1271/.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie pozwalającym na ocenę ich zgodności ze wskazanym jako materialnoprawna podstawa przepisem art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego.
Zgodnie z powołanymi przepisami procedury administracyjnej organ przed wydaniem decyzji zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, gdyż jedynie wyczerpująco zebrany materiał dowodowy może stanowić podstawę ocen zawartych w decyzji.
W niniejszej sprawie organ I instancji ograniczył postępowanie wyjaśniające jedynie do sporządzenia trzech notatek służbowych /k. 21, 26 i 28 akt I instancji/, w których opisano żądania skarżących oraz twierdzenia inwestorów. Tego rodzaju dowód nie może zastępować dowodu z przesłuchania stron wskazanego w art. 86 kpa, który organ powinien przeprowadzić, z zachowaniem wymogu art. 67 § 2 pkt 2 kpa, dla ustalenia, czy wykonana inwestycja zgodna była z planem realizacyjnym i projektem technicznym budynku, czy stanowiła odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę i czy strony na poparcie swych twierdzeń mogą wskazać jakiekolwiek dowody. Organ nie przeprowadził również dowodu z oględzin spornej inwestycji, stąd nie wiadomo na jakiej podstawie ustalił odległość ściany szczytowej budynku od granicy działki skarżących.
Przywołanie zasady domniemania prawidłowości ostatecznych decyzji administracyjnych /tu – pozwolenia na budowę/ byłoby trafne jedynie w sytuacji, gdyby organ dokonał oceny treści tej decyzji. Istotą sporu jest przecież twierdzenie skarżących, że inwestycja jest niezgodna z przepisami prawa wobec wybudowania jej niezgodnie z udzielonym pozwoleniem.
Wobec powyższego, na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit."c", art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.