Uzasadnienie
D. B. i J. B. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [..] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: NB. [...] ustalające dla skarżących opłatę legalizacyjną wysokości [...] zł w związku z wybudowaniem bez wymaganego pozwolenia budynku garażowego, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając ten wniosek podnieśli ogólnie, że "wykonanie postanowienia będzie skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego, gdyż skarżący nie posiadają środków finansowych umożliwiających uiszczenie opłaty".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku.
Skarżący domagając się przed Sądem wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wykazali tych przesłanek i tylko lakonicznie podnieśli, że nie mają środków finansowych na uiszczenie opłaty, co spowoduje wszczęcie egzekucji.
Wobec braku należytego umotywowania żądania, wniosek nie może być uwzględniony.
W szczególności skarżący nie przedstawili szczegółowo swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie opłaty, jakkolwiek dużej, wyrządziłoby im szkodę w znacznych, a nie jakichkolwiek, rozmiarach, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Również z akt sprawy nie wynika, w jakiej sytuacji majątkowej skarżący się znajdują, gdyż w pismach kierowanych do organu administracji, skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonanie postanowienia nakładającego opłatę, także nie wskazywali żadnych okoliczności potwierdzających, że spełniają przesłanki, o których mowa w art.61 § 3 P.p.s.a.
Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona opłata legalizacyjna podlegałyby zwrotowi wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia ją ustalającego.
Z tej samej przyczyny nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, skoro – jak wyżej wskazano - w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.