Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką, z którą zamieszkuje w domu, którego jest użytkownikiem wieczystym w Ľ części i utrzymuje się z zasiłku opiekuńczego w kwocie [...]złotych, dodatku do zasiłku [...] złotych oraz renty matki w kwocie [...]złotych. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Na stałe koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na energię elektryczną – [...] złotych, gaz – [...] złotych, telefon – [...] złotych, leczenie – [...] złotych, wodę – [...] złotych, wywóz nieczystości – [...] złotych, ogrzewanie – [...] złotych w siedmiomiesięcznym okresie grzewczym oraz podatek od nieruchomości – [...] złotych. Skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych.
W piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Lublinie) skarżący oświadczył, że mieszkanie o powierzchni [...] m2 stanowi część domu wykazanego na druku PPF, który on zamieszkuje. Ś. miesięczny koszt utrzymania mieszkania skarżący określił na kwotę [...]złotych.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Po poniesieniu wykazanych przez skarżącego kosztów utrzymania koniecznego skarżącemu i matce na pokrycie kosztów wyżywienia, zakupu środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży pozostaje kwota [...]złotych. Zatem na pokrycie powyższych wydatków na osobę przypada kwota [...]złotych. W ocenie referendarza sądowego kwota ta nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z zakupem wyżywienia, środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży. Dochód gospodarstwa domowego skarżącego nie wystarcza zatem na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (koszty wyżywienia, środków czystości i higieny osobistej oraz odzieży).
Tym samym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata uznać należy za zasadny. Ze względu jednak na to, że na mocy unormowania art. 239 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. skarżący jest w niniejszym postępowaniu zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, skarży bowiem decyzję dotyczącą świadczenia pielęgnacyjnego, zbędna stała się ocena wpływu obciążenia go kosztami sądowymi na możliwość ponoszenia przez niego kosztów utrzymania koniecznego. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych powodów przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.