Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań R.L. i W.K. od decyzji wydanej z up. Starosty z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.G. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. P. w K.D., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji udzielił A. G. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego polegającej na podwyższeniu spadku połaci dachowej z wykonaniem lukarn oraz zadaszenia wzdłuż elewacji frontowej.
Od decyzji odwołanie złożyli właściciele sąsiednich posesji, twierdząc, że podwyższenie poddasza spowoduje zacienianie pomieszczeń, zaś nowa więźba dachowa została wykonana w bezpośredniej odległości w oknach werandy W. K. a dokumentacja nie zawiera rozwiązania odprowadzenia wód opadowych oraz połączenia projektowanego zadaszenia z murem skarżącej.
Organ odwoławczy wskazał, że inwestor, zgodnie z wymaganiami art. 32 ust. 4 ustawy – prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126/ przedłożył prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wypis z księgi wieczystej o własności działki. Do wniosku dołączony został, zgodnie z art. 33 ust 2 w/w ustawy projekt budowlany oraz decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zezwalająca na realizację nadbudowy. Projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Rozpatrując odwołania organ odwoławczy stwierdził ich bezzasadność w świetle obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących norm i zasad wiedzy technicznej. Wskazał, że projekt zakłada zadaszenie o szer. 132 cm licząc od krawędzi muru zewnętrznego, lukarny zaprojektowane zostały w płaszczyźnie istniejącego muru bez ich wysuwania poza jego obrys w odległości 0,85 cm od krawędzi zewnętrznej ściany R. L. Ponadto zwrócił uwagę, że obowiązujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690/ w § 13 stanowiącym o zabezpieczeniu naturalnego oświetlenia pomieszczeń, nie normują sytuacji budynków położonych równolegle w jednej linii zabudowy, z których jeden ma wysunięty okap.
Odnosząc się do zarzutów odwołania W.K. organ odwoławczy stwierdził, iż posiada ona okno w drewnianej ścianie werandy usytuowanej w granicy działki, co jest sprzeczne z obowiązującymi warunkami technicznymi. W takiej sytuacji zaprojektowanie połaci dachowej bezpośrednio przy oknie nie spełniającym warunków technicznych nie może być zakwalifikowane jako naruszenie interesów skarżącej i nie może rzutować na rozpatrzenie sprawy. Wody opadowe z dachu projektowanego budynku zostaną odprowadzone z połaci do rynien i skierowane na działkę A. G. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła W.K. Opisując przebieg sporu w sprawie podnosi, że decyzja nie zwraca uwagi na istniejącą sytuację na jej działce i działce sąsiada. Wskazuje, że obiekty wybudowane zostały na początku ubiegłego stulecia. Zdaniem skarżącej projekt rozbudowy budynku sąsiada nie uwzględnia oprowadzania wód opadowych, a zaprojektowanie połaci dachowej w istniejącym otworze okiennym werandy spowoduje ograniczenie korzystania z tej części budynku. Ponadto podnosi, że wiele budynków w K. nie spełnia warunków technicznych.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz. 1272 ze zm./ sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają po dniu 1 stycznia 2004 r. rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270/.
Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę w rozpatrywanej sprawie inwestor dołączył wszystkie dokumenty wymagane przepisami cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, w tym pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zezwalającego na realizację nadbudowy budynku. Przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany odpowiadał wymaganiom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, nie naruszał także przepisów techniczno-budowlanych, zawierając – wbrew twierdzeniom skargi rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z dachu projektowanego budynku.
Jak wynika z projektu, nie przewiduje on okna od strony granicy działki; projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę od spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
W dacie złożenia wniosku, jak też dacie wydania zaskarżonej decyzji A. G. legitymowała się prawem do gruntu, co wynika z odpisu z księgi wieczystej /k. 21/, toteż bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pozostaje podniesiony na rozprawie fakt przekazania do Sądu Rejonowego sprawy rozgraniczenia działki A. G. z działką skarżącej.
Zauważyć także należy, że ani warunki techniczne przewidziane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., ani też poprzednio obowiązujące w tym zakresie akty prawne nie przewidywały możliwości usytuowania okna przy granicy działki.
Prawidłowo zatem organ administracyjny wskazał, iż w sytuacji, gdy to okna w budynku /werandzie/ skarżącej usytuowane są w sposób niezgodny z warunkami technicznymi, nie może ona powoływać się skutecznie na naruszenie jej interesu i wynikające z tego niedogodności przez fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku spełniającego prawem przypisane wymagania.
Mając na uwadze powyższe, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych należało oddalić na mocy art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.