Uzasadnienie
Pismem z 10 października 2023 r. A. A. reprezentowany przez opiekuna prawnego H. A., złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 października 2023 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Zarządzeniem z 19 grudnia 2023 r., skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W terminie otwartym wpłynęło do Sądu pismo opiekuna prawnego skarżącego – H. A., w którym wskazała ona swój numer PESEL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż w zakreślonym terminie nie uzupełniono braku formalnego skargi.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a). Niepodanie numeru PESEL jest brakiem formalnym skargi, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje Sąd (por.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r. o sygn. akt II GPS 3/22).
Opiekun prawny skarżącego – H. A. została wezwana do wskazania numeru PESEL skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu wezwania nadesłała pismo, w którym wskazała swój numer PESEL, natomiast nie wskazała numeru PESEL skarżącego – A. A..
Obowiązek wskazania numeru PESEL skarżącego wynika wprost z powołanego wyżej art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała numeru PESEL skarżącego (a jedynie swój) nie uzupełniła braku formalnego skargi, do którego była zobowiązana. Powołane wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie zawierają wyjątków.
Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.