Uzasadnienie
Prokurator w dniu 14 listopada 2013r. wniósł na podstawie art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na ostateczną decyzję Wójta Gminy z dnia [...]., nr [...] o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni baterii fotowoltaicznych w miejscowości P., gmina Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wójta gminy o warunkach zabudowy tj. rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a nie jak przyjął Prokurator w skardze - akt prawa miejscowego. Wobec tego prokurator powinien wnieść skargę na taką decyzję w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia jej stronie. Jak wynika z akt dołączonych do sprawy decyzja Wójta Gminy z dnia [...]. została doręczona: Staroście w dniu 5 listopada 2010r., W. Ł., K. W., T. K., A. P., A.. T. P., E. Ś., I.Ś. w dniu 6 listopada 2010r., G. B. w dniu 9 listopada 2010r. oraz inwestorowi Sp. z o.o. w dniu 7 stycznia 2011r. Nie ma zatem wątpliwości, na tle rozpoznawanej sprawy, że termin 6-miesięczny, nie został przez stronę skarżącą zachowany, bowiem od dnia wydania decyzji upłynęło prawie 3 lata.
Z tych względów skargę Prokuratora Rejonowego - wniesioną z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 cyt. ustawy - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powyższej ustawy należało odrzucić.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia