Uzasadnienie
M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] r., nr [...].
Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Kierownika Filii Nr 3 Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...]., nr [...] o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń (zasiłku stałego) w kwocie 894,16 zł i jednocześnie orzekło o zwrocie takich świadczeń za okres od 1 września 2007 r. do 30 czerwca 2009 r. w wysokości 509,77 zł w wyznaczonym terminie.
W piśmie z dnia 27 marca 2018 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków.
Skarżący wyjaśnił, że jest osobą chorą, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, stale leczy się ortopedycznie, neurologicznie, okulistycznie, pulmonologicznie i diabetologicznie. Jego żona także posiada orzeczenie o niepełnosprawności w lekkim stopniu i leczy się ortopedycznie i neurologicznie. Kwota 509,77 zł stanowi dla rodziny skarżącego duży wydatek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10).
Wniosek skarżącego M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakazującej mu zwrot kwoty 509,77 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia zasługuje na uwzględnienie, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jego rodzinie znacznej szkody, w powyższym rozumieniu.
Jak bowiem wynika z jego oświadczeń i akt sprawy, rodzina skarżącego, w skład której wchodzi skarżący z żoną i dwoje niepełnoletnich dzieci, osiąga niewielkie dochody, w związku z czym korzysta systematycznie z pomocy społecznej, a cały miesięczny dochód przeznaczany jest na pokrycie kosztów niezbędnych wydatków, w tym również związanych z leczeniem wielu schorzeń, na które cierpi skarżący i jego żona. Ponadto należy mieć na uwadze to, że skarżący na podstawie innych decyzji, które objęte są skargami w sprawach II SA/Lu 1129/17 i II SA/Lu 1130/17, również został zobowiązany do zwrotu nienależnych świadczeń w kwotach 994,82 zł i 447,32 zł, a więc łącznie ponad 2000 zł. Trudna sytuacja majątkowa i życiowa rodziny skarżącego uzasadnia zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.