Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania H.K. od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w sprawie ustalenia linii brzegowej rzeki C. w miejscowości S. w km 16+ 730 – 17 + 150, uchylił w części powyższą decyzję i ustalił południową linię brzegu tej rzeki, którą miałaby stanowić granica pomiędzy działkami o nr ewidencyjnych 299/8 i 299/10, wyznaczona wskazanymi punktami załamania. Zobowiązał Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych do spowodowania trwałego umieszczenia punktów granicznych na wyznaczonej linii brzegowej. Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty odwołującej się, dotyczące wadliwego określenia granic działki 299/2, braku złożenia podpisu właścicieli na protokole granicznym i nieuwzględnienie wniosku o przejęcie na rzecz Skarbu Państwa gruntu oznaczonego na mapie ewidencyjnej jako rów. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż linię brzegu od pkt.256 – 245 ustalono zgodnie ze stanem zdjęcia przez rzekę części działki 299/2, pozostałe granice ustalone zostały według dokumentów scaleniowych z 1936 r. Rów jest częścią rowu melioracyjnego oznaczonego nr R-C, odwadniającego grunty rolników wsi S. i P. Podano, iż jest to rów szczegółowy, gdzie pod prowadzoną przez niego woda znajdują się grunty właścicieli odwadnianych terenów, bezpośrednio do niego przyległych.
Stwierdzone jego poszerzenie nie było wynikiem działania wody, lecz nastąpiło w wyniku ingerencji człowieka – prowadzonych robót konserwacyjnych. Nie ma zatem delegacji prawnej do pozytywnego załatwienia wniosku. Sprawa nielegalnego rozkopania rowu jest sprawą cywilną, pomiędzy właścicielem gruntu, a jednostka wykonującą roboty konserwacyjne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H.K. zaznaczyła, iż jej działki leżą w km.15 + 730 – 16 + 150, a nie tak, jak wskazuje decyzja. Argumentowała, iż zmiana przebiegu rzeki nie nastąpiła w sposób naturalny, lecz w wyniku prowadzonych w latach 1971 – 1974 prac melioracyjnych. Wówczas koryto rzeki zostało znacznie poszerzone kosztem jej gruntów. Dotyczy to także rowu, który po zakończeniu robót miał 10 m szerokości, co jest niezgodne z art.9 ust.1 pkt.13 prawa wodnego.
W uzasadnieniu decyzji pominięto art.17 pkt.2 tej ustawy w sprawie należnego jej odszkodowania. Skarżąca podkreśliła, iż decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca. Zabiera się jej około 0,4 ha gruntów po dwóch stronach rzeki i pozbawia dojazdu do części działek. Nie wiadomo też, dlaczego linia brzegowa wyznaczona jest tylko na części jej działki, a nie na całym cieku wodnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wyjaśnił, iż w przypadku północnej linii brzegu działka 299/7 wchodząca w obszar rzeki stanowi współwłasność Państwa K. oraz A. i B.W., we władaniu administratora rzeki i przylega do działek 299/6 i 299/3 będących odpowiednio własnością wyżej wymienionych. Linii brzegu nie stanowi granica z gruntem będącym własnością Skarbu Państwa. Podział został zatwierdzony w 1983 r i potwierdzony wyrokami sądowymi. Nie może być zatem przedmiotem postępowania w trybie art.15 i 16 prawa wodnego.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jednak z przyczyn innych, niż wskazane w skardze, a które sąd może uwzględnić, nie będąc związany jej zrzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U Nr.153, poz.1270). Z akt sprawy wynika, iż postępowanie administracyjne prowadzone było bez udziału wszystkich spadkobierców po W.K.. Czynny udział w postępowaniu brała jedynie H.K. Pominięto natomiast udział R.K., syna W.K. Doręczenie w tej sytuacji decyzji wyłącznie jednemu z następców prawnych z pominięciem pozostałych, nawet gdy nie przeprowadzono postępowania spadkowego, stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art.145 § 1 pkt.4 kpa (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 1983 r. sygn.akt SA/Gd 381/83, wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r. sygn. akt I SA 280/2002).
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. (sygn.akt III RN 200/01) potwierdził ustalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, według którego sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi występowanie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego.
Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić.
O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art.152 powołanej ustawy.