Uzasadnienie
W skardze z dnia 21 listopada 2014 r. A. F. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w sprawie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty planistycznej w wysokości 105.135 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – skarżący wnieśli jednocześnie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 lub art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody.
W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik skarżących wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, ponieważ aktualnie nie są w stanie przeznaczyć tak dużych sum na zapłatę opłaty, która obciąża każdego z nich w odpowiedniej części (po 35.040 zł), zaś prowadzona przeciwko nim egzekucja administracyjna doprowadziłaby ich do pozbawienia środków utrzymania. Do skargi zostały dołączone między innymi kserokopie zeznań podatkowych skarżących odnośnie wysokości dochodu osiągniętego przez nich w 2013 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu organu administracji zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Obowiązkiem strony w tym postępowaniu jest takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd bowiem rozstrzygając tego rodzaju wniosek winien mieć wiedzę na temat rzeczywistej sytuacji majątkowej strony oraz posiadać możliwość zweryfikowania tego stanu rzeczy, zaś przedłożenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem incydentalnym, prowadzonym w granicach ściśle zakreślonych przez normę art. 61 § 3 p.p.s.a.. W tym postępowaniu Sąd ocenia, czy wykonanie decyzji stanowi dla strony realne zagrożenie, opierając się na argumentacji przedstawionej przez stronę w oparciu o zawarty w aktach sprawy materiał dowodowy. Sąd nie bierze zaś pod rozwagę z urzędu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, nawet gdyby takie występowały. Również sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jego wykonania.
W niniejszej sprawie skarżący oparli swój wniosek na przesłance grożącego im niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Jednakże wniosek skarżących nie został umotywowany w sposób pozwalający na przyjęcie, że uprawdopodobniono okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Co do zasady zaś, szkoda powstała z tytułu dokonanych czynności egzekucyjnych ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury może zostać zwrócone.
Skarżący we wniosku ograniczyli się jedynie do wskazania hipotetycznych zagrożeń, których upatrują w wysokości wymaganej opłaty – której wysokość kwestionują – z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym na poparcie wskazywanych okoliczności, skarżący przedłożyli jedynie zeznanie podatkowe dotyczące wysokości dochodu osiągniętego w roku 2013. Dokumenty te obrazują jedynie niewielki fragment sytuacji majątkowej i finansowej skarżących, nie dając jednocześnie obrazu rzeczywistego i kompletnego stanu majątkowego skarżących. Tym samym taki sposób dokumentowania wniosku nie daje podstawy do jego uwzględnienia.
W konsekwencji zawarte w skardze uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość ciążącemu na skarżących obowiązkowi uprawdopodobnienia występującego realnie, a nie tylko potencjalnie ryzyka wyrządzenia im szkody. Nie przesądza to też kwestii, czy wysokość ustalonej opłaty skutkuje dla skarżących groźbą wyrządzenia szkody o rozmiarze znacznym. Wprawdzie, jak akcentują skarżący, wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustalona decyzją Prezydenta Miasta jest znaczna (łącznie ponad sto tysięcy złotych), jednakże nie jest to równoznaczne z groźbą wyrządzenia znacznej szkody każdemu ze skarżących, czy też spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że ewentualna egzekucja opłaty wynikającej z decyzji organu doprowadziłaby do skutków określonych a art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie wykazali przykładowo: jaki jest ich rzeczywisty majątek oraz ich przedsiębiorstw, jaka jest jego szacunkowa wartość, czy posiadają rachunki bankowe, jaki jest ich stan, ile w chwili obecnej wynoszą dochody z prowadzonej przez nich działalności; czy posiadają wierzytelności i w jakiej wysokości, jaka jest ich sytuacja rodzinna, jakie posiadają wydatki, itp. W takiej sytuacji nie sposób przesądzić, w jaki sposób wszczęta ewentualnie egzekucja opłaty wpłynąć może powstanie po stronie skarżących znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć przy tym na uwadze, że negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy.
Z powyższych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.