Uzasadnienie
Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą Nr LII/329/02 z dnia 10 lipca 2002 r. uwzględniła w §1 pkt 1 zarzut wniesiony przez J. R. – właściciela działki Nr 75, ark. mapy 19, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta B. – obejmującego teren pomiędzy ulicami: [...], [...], kanałem linii energetycznych WN i SN i ulicą J[...] dotyczący nie wyrażenia zgody na lokalizację budynku gospodarczego w zabudowie bliźniaczej z budynkami na działkach sąsiednich, stanowiących własność J. A. i B. B.. Wskutek uwzględnienia zarzutu wprowadzono stosowną korektę w projekcie uchwały, polegająca na wykreśleniu zapisu mówiącego o dopuszczeniu lokalizacji budynku gospodarczego lub garaży na granicy działki. Stwierdzono przy tym, że lokalizacja obiektów powinna być zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wnieśli B. i J. R. domagając się jej uchylenia.
Skarżący podnieśli, że Rada Miejska przyjęła dwie uchwały, które się wzajemnie wykluczają. W punkcie 7 uchwały Nr LII/329/02 zapisano, że będzie zabudowa na granicy działki Nr 75, co stoi w sprzeczności z uwzględnieniem zarzutu skarżącego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004r., wobec czego na podstawie art 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga B. i J. R. jest niedopuszczalna, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zaskarżona do sądu administracyjnego może być tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut. Z taka uchwałą mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie należy zgodzić się ze skarżącymi co do sprzeczności zaskarżonej uchwały w pkt 1 uwzględniającym zarzut J. R. i w pkt 7 uwzględniającym przeciwny zarzut J. i D. małż. A., jednakże rozwiązanie tej sprzeczności nie leży w gestii sądu administracyjnego. Na skutek skargi B. i J.R.
Sąd nie może bowiem stwierdzić nieważności uchwały w części uwzględniającej zarzut innych osób. Wypada w tym miejscu tylko zauważyć, że na skutek uwzględnienia części wniesionych zarzutów, projekt planu w zakresie niezbędnym do dokonania zmian będzie ponownie wyłożony (art 25 u.z.p. i §2 zaskarżonej uchwały), co umożliwi korzystanie osobom zainteresowanym z odpowiednich środków.
W odniesieniu do B. R. skarga podlegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie była ona osobą wnoszącą zarzut. Tylko taka osoba jest zaś uprawniona, w świetle cyt. art. 24 ust. 4 u.z.p. do wniesienia skargi.
Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga B. i J. R. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.