Uzasadnienie
K. P. złożył w dniu 30 października 2013r. (data wpływu) skargę na "niewykonanie" przez Radę Miejską wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 2 lipca 2002r. w sprawie II SA/Lu 200/01.
Wskazanym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność określonych przepisów uchwały Rady Miejskiej z dnia [...]r.., Nr [...]w przedmiocie protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie może być merytorycznie rozpoznana.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Skarżący złożył w niniejszej sprawie skargę na "niewykonanie" wyroku NSA. Podstawą prawną takiej skargi jest art. 154 §1 P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przedmiotem niniejszej skargi jest niewykonanie wyroku NSA stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej, nie zaś wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, dlatego skargę tę należy potraktować jako skargę na bezczynność lub przewlekłego prowadzenie postępowania po wyroku stwierdzającym nieważność aktu.
Zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem art. 3 pkt 8 P.p.s.a. – przedmiotem skargi do sądu może być skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Skarga na bezczynność nie jest zatem dopuszczalna w odniesieniu do aktów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6, a takim jest uchwała, której dotyczy wyrok NSA w sprawie II SA/Lu 200/01. Z tego względu, nie jest również dopuszczalna skarga wnoszona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. na bezczynność tego organu po wyroku stwierdzającym nieważność takiej uchwały, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Dodatkowo stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi do Sądu wniósł pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku, zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie Sąd w takim przypadku zobowiązany jest do wezwania strony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie kserokopii takiego wezwania, to jednak z uwagi na to, że ze względu na przedmiot skargi jest ona niedopuszczalna, Sąd odstąpił od tego obowiązku.
Z tych względów, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.