Uzasadnienie
Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał M. S. świadczenie wychowawcze, przyznane na M. S. w kwocie 500 zł na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. oraz w kwocie 32,30 zł na okres od 1 sierpnia 2016 r. do 2 sierpnia 2017 r. oraz w pkt 2. odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na dziecko M. S. wnioskowane na okres od 3 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r.
Decyzją z dnia 16 września 2016 r. wydaną na skutek odwołania M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pkt 1. uchyliło powyższą decyzje organu I instancji w całości, w pkt 2. Przyznało świadczenie wychowawcze M. S. na dziecko M. S. w kwocie 500 zł na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31sierpnia 2017 r. i w pkt 3. odmówiło przyznania M. S. świadczenia wychowawczego na dziecko na okres od 1 września 2017 r. do 30 września 2017 r.
Skargę na decyzję SKO wniósł organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a także podmiot działający z jego upoważnienia nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji wydaną na skutek odwołania od jego decyzji (por. uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 opubl. w "Rzeczpospolita" z dnia 21 lutego 2005 r.).
Nadto Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 387/05 (opubl. LEX nr 197511) wyjaśnił, iż podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji, oraz że organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., a dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. W niniejszej sprawie organ I instancji działał na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie.
Z tych względów skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.