Uzasadnienie
P. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia [...] na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a.
Obowiązujące przepisy przewidują bowiem dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.).
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.
W świetle powyższego, od zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 K.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji, to jest do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia również decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania, a sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.
W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu pierwszej instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.
Ubocznie wskazać należy, że skarżący złożył odwołanie od innej decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z tego samego dnia, co zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja tj. z 11 lipca 2016 r., dotyczącej zasiłku stałego, co uprawniało następnie skarżącego do wniesienia skargi od decyzji organu odwoławczego do tut. Sądu (sygn. akt II SA/Lu 1072/16).