Uzasadnienie
J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Wojewody skargę, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazał "postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] luty i [...] kwietnia znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie przyjmując, że przedmiotem skargi jest jego decyzja z dnia [...] października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, którą organ ten sprostował postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r.
Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału nakazał wezwać skarżącego do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni poprzez wyjaśnienie, czy jej przedmiotem jest wskazane w jej treści postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2013 r., czy też wskazana w odpowiedzi na skargę decyzja Wojewody z dnia [...] października 2013 r. Jednocześnie nakazał poinformować skarżącego, że jeżeli nie nadeśle on odpowiedzi w zakreślonym terminie Sąd uzna, że przedmiotem skargi jest postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2013 r.
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, gdyż mimo doręczenia skarżącemu powyższego wezwania w dniu 23 grudnia 2013 r. (potwierdzenie odbioru – k. 8), dotychczas nie sprecyzował on przedmiotu swojej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z niewykonaniem przez skarżącego w zakreślonym terminie wezwania do sprecyzowania skargi, Sąd – na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 grudnia 2013 r. – uznał, że przedmiotem skargi jest postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.
Skarga na przedmiotowe postanowienie jest zaś niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki zostało wydane w pierwszej instancji i na mocy art. 113 § 3 k.p.a. podlegało zaskarżeniu do organu wyższego stopnia w terminie 7 dni w drodze zażalenia. Skarżący został o tym prawidłowo pouczony w jego treści.
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie skorzystał z powyższego trybu, lecz na przedmiotowe postanowienie złożył za pośrednictwem Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji, od którego nie wyczerpano środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, jest niedopuszczalne, co czyni koniecznym odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.