Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia 27 czerwca 2002 r. Nr 1597/LII/2002 wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ oraz uchwały Rady Miejskiej z dnia 21 listopada 1996 r. /Nr 413/XXXIX/96/ nie uwzględniła protestów złożonych przez J. B., T. Ł. oraz Z. D. dotyczących ustaleń projektu zmian planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. część III, dla nieruchomości Nr 22/3 /obr. 18 ark. 14/ położonej w rejonie ul. [...] w L., przeznaczonej pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego w zakresie odmowy zmiany dotychczasowej funkcji terenu na nową, tj. budownictwo wielorodzinne i obiekty usługowe.
W uzasadnieniu stwierdziła, że projekt zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L.- część III zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta L., utrzymuje przeznaczenie terenu, na którym leży przedmiotowa działka pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego. Jest to zgodne z ogólną polityką rozwojową Akademii Medycznej potwierdzoną pismem z dnia 20 maja 1998 r. /L.dz. Rekt. 0264/41/98/ dotyczącym utrzymania rezerwy terenów pod rozwój uczelni w projekcie zmiany planów miasta L.. Nie oznacza to jednak, że Akademia Medyczna jest tylko jedynym inwestorem, który podejmować może działania inwestycyjne na wnioskowanym obszarze. Plan przesądza o wiodącej funkcji terenu, którą jest program naukowo-dydaktyczny. Inwestowanie w tym zakresie może być podjęte zarówno przez uczelnie państwowe, jak i prywatne, a także przez inne podmioty zainteresowane prowadzeniem analogicznej działalności, podkreśliła Rada Miejska.
W skardze do Sądu skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały lub ewentualnie, o jej uchylenie. W treści skargi stwierdzają, że nieprawidłowo Rada Miejska uznała, że wnieśli protest, a nie zarzut chociaż posiadają jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości interes prawny, a nie faktyczny. Ponadto spowodowało to zdaniem skarżących nadużycie tzw. władztwa planistycznego przez Radę Miejską, wynikające z naruszenie art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 kc w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP także odnośnie naruszenia istoty ich prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie powołują się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 lutego 1999 r. /sygn. akt II SA/Lu 308/98/.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z ustaleń postępowania dowodowego w tej sprawie jednoznacznie wynika, że to skarżący wystąpili z żądaniem zmiany dotychczas obowiązującego na terenie ich nieruchomości Nr 22/3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał dla ich nieruchomości funkcję "pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego" - na nową funkcję pod budownictwo wielorodzinne i obiekty usługowe. Jednak Rada Miejska nie uwzględniła ich wniosku w zakresie zmiany przedmiotowego planu miejscowego - o obszarze miasta L. - część III i uznała, że jest to protest a nie zarzut, gdyż nie został naruszony ich interes prawny i go odrzuciła.
Natomiast w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu może być wniesiony zarzut, który może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia są naruszone ustaleniami przewidzianymi w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, przy czym uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 3 i 4 tejże ustawy/.
Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenie przewidziane w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Uchwały tej nie można jednak zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym lecz tylko w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591/, objętego przepisami regulującymi sprawy nadzoru nad działalnością komunalną.
Ponadto skarga ta służy podmiotowi, który wykaże, że nie tylko posiada interes prawny lecz, że został naruszony uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej /art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym/. Jednak skargę w trybie art. 101 omawianej ustawy o samorządzie gminnym można wnieść do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu gminy, który odrzucił protest, do usunięcia zarzucanego naruszenia interesu prawnego skarżącego. Ponadto brak pouczenia w czynnościach rady gminy o trybie dalszego postępowania w sprawie protestu rozstrzygniętego w drodze uchwały rady gminy nie wyłącza wymogu uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Oznacza to, że na przedmiotową uchwałę Rady Miasta odrzucającą protest - w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej podjęcia - nie przysługuje /art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ skarga do sądu administracyjnego.
Ubocznie należy stwierdzić, że wykładnia ustaleń planu miejscowego obowiązującego na terenie przedmiotowej nieruchomości będącej własnością skarżących, która została dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 lutego 1999 r. /sygn. akt II SA/Lu 308/98/ nie jest związana z przedmiotem tej sprawy, która dotyczy zmiany tych ustaleń planu miejscowego na żądanie skarżących w ramach ustawowo unormowanej procedury planistycznej.
Z tych względów i na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd orzekł jak w sentencji.