Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. B. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 60 zł z przeznaczeniem na zakup leków - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił sytuację materialną i życiową skarżącego. Zgodnie z wnioskiem o pomoc finansową na leki, złożonym przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2005 r. – przyznano specjalny zasiłek jednorazowy na ten cel w kwocie 60 zł. Przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdza zarówno konieczność leczenia się przez S. B. jak i trudne warunki lokalowe. Lokal zajmowany przez skarżącego mieści się w budynku byłej szkoły i nie jest w pełni zaadaptowany na cele mieszkalne. Istniejący stan rzeczy znany jest pracownikom Gminy, którzy zadeklarowali podjecie niezbędnych prac remontowych. Mając na uwadze szczególną sytuację życiową ubiegającego się o zasiłek, pomimo, że osiąga on stały dochód miesięczny w kwocie 639,82 zł, przekraczający kryterium dochodowe określone ustawą o pomocy społecznej, pomoc taka została przyznana.
Możliwość przyznania pomocy w postaci finansowej - zasiłku celowego pieniężnego w każdym wypadku uzależniona jest zarówno od istnienia przesłanek udzielenia takiej pomocy po stronie zainteresowanego, ale także od realnych możliwości udzielania takiego wsparcia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie kwestionuje, iż skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej, jednakże uznało, iż organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa wydając decyzję.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, S. B. podnosi, że czuje się pokrzywdzony, bo od trzynastego roku życia pozostał sam, ciężko pracował, a obecnie nie ma godziwych dochodów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.), a w pierwszej kolejności pomoc społeczna udzielona jest osobom najbardziej potrzebującym, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w ustawie.
Stosownie do art. 39 ust. 1 tej ustawy zasiłek celowy, może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych, usprawiedliwionych trudną sytuacją życiową.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, pomoc taka, o charakterze bezzwrotnym, dotyczyć może także osób o dochodach wyższych niż określone w ustawie (art. 41 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy).
W sprawie niniejszej bezsporny jest fakt, że skarżący utrzymuje się z renty w kwocie 639,82 zł miesięcznie. Kwota ta przekracza kryterium dochodowe określone ustawą o pomocy społecznej, jednakże organ pierwszej instancji przyznając zasiłek celowy kierował się szczególną sytuacją życiową skarżącego. Z wywiadu środowiskowego wynika, że S. B. leczy się z powodu długotrwałej choroby, jest osobą samotną, zamieszkuje w lokalu w budynku byłej szkoły. Lokal ten nie został w pełni zaadaptowany na cele mieszkalne.
Z drugiej zaś strony oprócz szczególnej sytuacji życiowej ubiegającego się o zasiłek, organ pierwszej instancji musi brać pod uwagę realne możliwości udzielenia takiego wsparcia, tj. przede wszystkim posiadane środki finansowe na ten cel oraz potrzeby innych osób oczekujących pomocy.
Ustawa o pomocy społecznej zakreślając przesłanki uprawniające do nabycia świadczenia z pomocy społecznej pozostawia uznaniu organu administracji sposób udzielenia pomocy oraz wysokość tej pomocy.
A zatem, mimo, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa przy wydawaniu decyzji.
Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w wyroku.